Η αρχή της αναλογικότητας και η προστασία προσωπικών δεδομένων

Η αρχή της αναλογικότητας έχει προέλθει από το γαλλικό και το γερμανικό δίκαιο. Στο Ελληνικό δίκαιο πρωτοεμφανίστηκε με την «γενέθλιο απόφαση» του ΣτΕ 2112/84 και κατοχυρώθηκε συνταγματικά με την αναθεώρηση του 2001, στο άρθρο 25 παρ.1 εδάφιο δ’. Υποδηλώνει την αναλογία μεταξύ των μέτρων που έχουν ληφθεί αλλά και παραλλήλως και των σκοπών για να πάρουν «σάρκα και οστά» τα μέτρα. Τα μέτρα επιβάλλεται να είναι κατάλληλα και αναγκαία σε σχέση με άλλα ενδεχόμενα μέτρα, προκειμένου να προωθείται το ατομικό συμφέρον περιορίζοντας τα ατομικά δικαιώματα όσο το δυνατόν λιγότερο. Η δέσμευση της εν λόγω αρχής υφίσταται τόσο σε εσωτερικό επίπεδο, ως προς τις τρεις εξουσίες του κράτους, της εκτελεστικής , της νομοθετικής και της δικαστικής αλλά και σε διεθνές επίπεδο. Τα προσωπικά δεδομένα έχουν κατοχυρωθεί συνταγματικά με το άρθρο 9Α του Συντάγματος εισβάλλοντας στην καθημερινότητα κάθε ατόμου και με τον Ν.2472/1997 σχετικά με την «Προστασία του ατόμου από την επεξεργασία δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα». Η εξέλιξη της πληροφορικής, παρά το ότι αποτελεί ασύλληπτο επίτευγμα για την ανθρωπότητα, ελλοχεύει και κινδύνους καθημερινά και επιφέρει αλλαγές στην κοινωνική οργάνωση, οικονομική δραστηριότητα. Ειδικότερα οι κίνδυνοι από την εξέλιξη της πληροφορικής σχετίζονται με την ιδιωτική ζωή του ατόμου και συνεπακόλουθα με τα θεμελιώδη δικαιώματα. Την δεκαετία του ’60 με την εμφάνιση των πρώτων εφαρμογών της πληροφορικής ανέκυψαν ζητήματα σε σχέση με την προστασία των προσωπικών δεδομένων, ενώ νέα ζητήματα ανέκυψαν με τη θέση σε ισχύ του Ν.2472/1997, για την εργασία, τα ΜΜΕ, το πόθεν έσχες, την Αρχή Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα που τα διέπει αλλά και με την αντίστοιχη ρύθμιση με βάση την Οδηγία 95/46/ΕΚ, η οποία έχει εναρμονιστεί στο εσωτερικό δίκαιο. Απαραίτητη προϋπόθεση για την επεξεργασία των προσωπικών δεδομένων και συγκεκριμένα, των ευαίσθητων, είναι η νομιμότητα και ο σκοπός που επιδιώκεται να είναι θεμιτός και όχι δυσανάλογος.