Τα όρια της κοινωνικής πολιτικής: θαλασσογραφία

Η αναζήτηση των ορίων της κοινωνικής πολιτικής συνδέεται με τη διερεύνηση εννοιών όπως η κοινωνική δικαιοσύνη και ζητημάτων όπως η αναδιανομή πόρων. Ανιχνεύει τα όρια της κοινωνικής αλληλεγγύης. Αντανακλά κοινωνικές αξίες και πρότυπα. Απηχεί ιδεολογικές τάσεις και προσεγγίσεις. Αντικρίζει την ουσία της οικονομικής πολιτικής. Δεν είναι ουδέτερη και δεν πρέπει να είναι δογματική. Στην πράξη, η δυναμική της εξέλιξης της κοινωνικής πολιτικής διαμορφώνει και τη δυναμική του εύρους των ορίων της. Στην αναζήτηση, το περί ορίων ζήτημα επικεντρώνεται σε δύο πτυχές. Πρώτον, στα πεδία τα οποία παρεμβαίνει η κοινωνική πολιτική. Δεύτερον και κυρίως, στο βαθμό τον οποίο νομιμοποιείται να παρεμβαίνει. Το άρθρο καταρχήν αναφέρεται στην έννοια και τη φύση της κοινωνικής πολιτικής αναδεικνύοντας τις δυσχέρειες της μελέτης των ορίων της. Στη συνέχεια εστιάζει στην αναδιανεμητική λειτουργία της -που δικαίως θεωρείται η πεμπτουσία της, και προσεγγίζει τη σχέση της με την οικονομική πολιτική -σαν το θεμελιώδη μοχλό κοινωνικής δικαιοσύνης και σε αντιδιαστολή με την εργαλειακή της προσέγγιση. Τέλος, συζητούνται πτυχές των επιδράσεων της παγκοσμιοποίησης -όπως η σταδιακή αποδυνάμωση του εθνικού κράτους ή η «κρίση» της κοινωνικής πολιτικής και η ανταπόκριση της -που διαμορφώνουν συνολικά νέους όρους και νέα όρια άσκησης της. Στην κατεύθυνση αυτή παρουσιάζεται συνοπτικά και το ζήτημα της «Παγκόσμιας Κοινωνικής Πολιτικής» (Global Social Policy). Εν ολίγοις, τα όρια της κοινωνικής πολιτικής παραμένουν σταθερά, σαφή και συγκεκριμένα. Σαν τα μήκη, πλάτη και βάθη της θάλασσας