Τα όρια της κοινωνικής πολιτικής: θαλασσογραφία

Abstract

Η αναζήτηση των ορίων της κοινωνικής πολιτικής συνδέεται με τη διερεύνηση εννοιών όπως η κοινωνική δικαιοσύνη και ζητημάτων όπως η αναδιανομή πόρων. Ανιχνεύει τα όρια της κοινωνικής αλληλεγγύης. Αντανακλά κοινωνικές αξίες και πρότυπα. Απηχεί ιδεολογικές τάσεις και προσεγγίσεις. Αντικρίζει την ουσία της οικονομικής πολιτικής. Δεν είναι ουδέτερη και δεν πρέπει να είναι δογματική. Στην πράξη, η δυναμική της εξέλιξης της κοινωνικής πολιτικής διαμορφώνει και τη δυναμική του εύρους των ορίων της. Στην αναζήτηση, το περί ορίων ζήτημα επικεντρώνεται σε δύο πτυχές. Πρώτον, στα πεδία τα οποία παρεμβαίνει η κοινωνική πολιτική. Δεύτερον και κυρίως, στο βαθμό τον οποίο νομιμοποιείται να παρεμβαίνει. Το άρθρο καταρχήν αναφέρεται στην έννοια και τη φύση της κοινωνικής πολιτικής αναδεικνύοντας τις δυσχέρειες της μελέτης των ορίων της. Στη συνέχεια εστιάζει στην αναδιανεμητική λειτουργία της -που δικαίως θεωρείται η πεμπτουσία της, και προσεγγίζει τη σχέση της με την οικονομική πολιτική -σαν το θεμελιώδη μοχλό κοινωνικής δικαιοσύνης και σε αντιδιαστολή με την εργαλειακή της προσέγγιση. Τέλος, συζητούνται πτυχές των επιδράσεων της παγκοσμιοποίησης -όπως η σταδιακή αποδυνάμωση του εθνικού κράτους ή η «κρίση» της κοινωνικής πολιτικής και η ανταπόκριση της -που διαμορφώνουν συνολικά νέους όρους και νέα όρια άσκησης της. Στην κατεύθυνση αυτή παρουσιάζεται συνοπτικά και το ζήτημα της «Παγκόσμιας Κοινωνικής Πολιτικής» (Global Social Policy). Εν ολίγοις, τα όρια της κοινωνικής πολιτικής παραμένουν σταθερά, σαφή και συγκεκριμένα. Σαν τα μήκη, πλάτη και βάθη της θάλασσαςThe search for the limits of social policy is linked to the exploration of concepts such as social justice and issues such as the redistribution of resources. It traces the limits of social solidarity. It reflects social values ​​and norms. It echoes ideological trends and approaches. It confronts the essence of economic policy. It is not neutral and should not be dogmatic. In practice, the dynamics of the development of social policy also shapes the dynamics of the breadth of its limits. In the search, the issue of limits focuses on two aspects. First, on the fields in which social policy intervenes. Second and most importantly, on the extent to which it is legitimate to intervene. The article first refers to the concept and nature of social policy, highlighting the difficulties of studying its limits. It then focuses on its redistributive function - which is rightly considered its quintessence, and approaches its relationship with economic policy - as the fundamental lever of social justice and in contrast to its instrumental approach. Finally, aspects of the effects of globalization are discussed - such as the gradual weakening of the nation state or the "crisis" of social policy and its response - which overall shape new conditions and new limits for its exercise. In this direction, the issue of "Global Social Policy" is also briefly presented. In short, the limits of social policy remain stable, clear and specific. Like the lengths, widths and depths of the sea