Η κοινωνική πολιτική και η προστασία της οικογένειας ενόψει της δημογραφικής κρίσης, υπό το πρίσμα του κοινωνικού κράτους δικαίου

Η οικογένεια ως θεμελιώδης θεσμός και «κύτταρο» της κοινωνίας τυγχάνει ιδιαίτερης προστασίας τόσο σε εθνικό όσο και σε υπερεθνικό επίπεδο. Το ελληνικό Σύνταγμα καθώς και η Ευρωπαϊκή Σύμβαση Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΣΔΑ) παρέχουν στην οικογενειακή ζωή και τον έγγαμο βίο έννομη προστασία, δίνοντας το έναυσμα και προτρέποντας συγχρόνως τον κοινό νομοθέτη να περιφρουρήσει περαιτέρω τον εν λόγω κοινωνικό πυλώνα. Παράλληλα η νομολογία του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΔΔΑ) καθώς και ο Έλληνας νομοθέτης, ερχόμενοι αντιμέτωποι με τις σύγχρονες προκλήσεις και την εξελικτική μορφή της έννοιας της οικογένειας, διαπλάθουν την νομική κατοχύρωσή τους και θέτουν υπό έννομη προστασία και θεσμικές εγγυήσεις αναδυόμενους τύπους οικογενειακής ζωής στο πλαίσιο κοινωνικών πολιτικών. Η προστασία του εν λόγω θεσμού καθίσταται ακόμα πιο επιτακτική, αν ληφθεί υπόψη ο δημογραφικός μαρασμός που λαμβάνει χώρα σε εθνικό και ευρωπαϊκό επίπεδο. Πρόκειται για ζήτημα πολυδιάστατο και εξαρτώμενο από πολλούς παράγοντες, του οποίου ο μετριασμός κρίνεται αναγκαίος και οι νομοθετικές και κυβερνητικές πρωτοβουλίες προς αυτήν την κατεύθυνση αναπόφευκτες.