Οι Subaltern Studies ως μεταποικιακό και μεταεθνικιστικό ιστοριογραφικό παράδειγμα

Η ιστοριογραφική και θεωρητική παραγωγή της Σχολής των Subaltern εισήγαγε μια τομή στην ινδική διανόηση, διατυπώνοντας μια ριζοσπαστική κριτική στα πρότυπα μελέτης της ινδικής ιστορίας που εμπέδωναν μια ελιτιστική μορφή ιστοριογραφίας η οποία απέκλειε τον ινδικό λαό ως πολιτικό υποκείμενο από την ιστορία. Οι ιστορικοί της Σχολής των Subaltern, παράλληλα με τη μελέτη των αγροτικών εξεγέρσεων, θεματοποίησαν τις μορφές που λαμβάνει η subalternity στην ιστορία των γυναικών, των αγροτών, της εργατικής τάξης, των φυλετικών και καστικών ομάδων και συνολικά των περιθωριοποιημένων στην ινδική κοινωνία και επιχείρησαν να αναδείξουν τις μορφές αυτόνομης πολιτικής δράσης τους. Υιοθετώντας τη γκραμσιανή κατηγορία subaltern και χρησιμοποιώντας τις σημειολογικές αναλύσεις των Jakobson και Barthes, το μεταδομισμό του Foucault και την κριτική στις επιστημολογίες του Διαφωτισμού των Derrida, Lyotard και άλλων η Σχολή των Subaltern απομακρύνθηκε από μια μονοσήμαντη ανασκόπηση της ινδικής ιστορίας και –διαχωριζόμενη από την ιστορία από τα κάτω– επαναδιατύπωσε τους όρους ανασυγκρότησης του ευρωπαϊκού παρελθόντος και προβληματοποίησε τις διανοητικές παραδόσεις της Δύσης. Το παράδειγμα των Subaltern Studies θεματοποίησε τον αποικιακό λόγο και εγκαινίασε μορφές ανασυγκρότησης της ιστορίας που αναδεικνύουν τις διαρρωγές και τις αντιφάσεις του κυρίαρχου λόγου, οι οποίες επέτρεψαν τη συγκρότηση ενός αυτόνομου πεδίου πολιτικής δράσης των subaltern.