Παράνομα εδαφικά καθεστώτα: ζητήματα διεθνούς δικαίου και διεθνής πρακτική

Η παρούσα διπλωματική εργασία εξετάζει το φαινόμενο των παράνομων εδαφικών καθεστώτων υπό το πρίσμα του διεθνούς δικαίου και της διεθνούς πρακτικής. Εστιάζει σε de facto πολιτικές οντότητες που ασκούν αποτελεσματικό έλεγχο επί συγκεκριμένου εδάφους, αλλά η δημιουργία ή/και η διατήρησή τους συνδέεται με σοβαρές παραβιάσεις θεμελιωδών κανόνων του διεθνούς δικαίου, ιδίως της απαγόρευσης χρήσης βίας και της αρχής της εδαφικής ακεραιότητας. Κεντρικό ερώτημα της έρευνας αποτελεί το κατά πόσον και υπό ποιες προϋποθέσεις το διεθνές δίκαιο μπορεί να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά τέτοιες καταστάσεις και να αποτρέψει τη σταδιακή τους νομιμοποίηση μέσω της διεθνούς πρακτικής. Η ανάλυση βασίζεται σε τρεις συμπληρωματικές μεθοδολογικές προσεγγίσεις. Αρχικά, πραγματοποιείται δογματική–ερμηνευτική ανάλυση βασικών κανόνων του διεθνούς δικαίου, όπως οι κανόνες jus cogens, τα κριτήρια κρατικής υπόστασης της Σύμβασης του Μοντεβιδέο, οι κανόνες κρατικής ευθύνης και η αρχή της μη αναγνώρισης. Στη συνέχεια, εφαρμόζεται συγκριτική ανάλυση επιλεγμένων περιπτώσεων παράνομων εδαφικών καθεστώτων, με έμφαση στην Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου, την Κριμαία, τις αποσχιστικές οντότητες του Ντονέτσκ και του Λουχάνσκ που αναδύθηκαν μετά την προσάρτηση της Κριμαίας, τα κατεχόμενα Παλαιστινιακά εδάφη, την Αμπχαζία, τη Νότια Οσετία και το Ναγκόρνο-Καραμπάχ. Παράλληλα, εξετάζεται η νομολογία διεθνών και περιφερειακών δικαστηρίων, ιδίως του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης και του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, καθώς και η πρακτική οργάνων του ΟΗΕ.