Παλαιστινιακές και ισραηλινές μαρτυρίες μιας συνεχούς καταστροφής: Παλαιστίνη 1948 σε βάθος χρόνου

Στο ξεχασμένο αριστούργημά του Σιρά, ο νομπελίστας ισραηλινός συγγραφέας Shmuel Yosef Agnon [Σμούελ Γιόσεφ Άγκνον] περιγράφει τις σχέσεις Εβραίων και Αράβων από το 1924 μέχρι το 1939, τα χρόνια που ακολουθούν την εγκατάστασή του στην Ιερουσαλήμ, ύστερα από δεκαετή διαμονή στη Γερμανία: «Πριν το 1929 οι Εβραίοι που είχαν εγκατασταθεί στη συνοικία Μπάκα ζούσαν ειρηνικά και αρμονικά με τους άραβες γείτονές τους. Όταν ένας Εβραίος χαιρετούσε έναν Άραβα, τον χαιρετούσε στα αραβικά, και όταν ένας Άραβας χαιρετούσε έναν Εβραίο, τον χαιρετούσε στα εβραϊκά. Αυτό δεν ήταν μια τυπική εκδήλωση, αλλά μια ειλικρινής ανταλλαγή γεμάτη αγάπη. Εύλογα κάποιοι τότε προφήτευαν ότι Άραβες και Εβραίοι θα αποτελούσαν ένα έθνος στη γη της Παλαιστίνης… Ξαφνικά, μονομιάς, ξέσπασαν οι ταραχές του 1929. Άραβες που είχαν ζήσει για χρόνια, σαν αδέλφια, μαζί με τους Εβραίους έχυσαν το αίμα των γειτόνων τους. Ο φόβος των Αράβων ενέσκηψε στους Εβραίους και όποιος ζούσε ανάμεσά τους έτρεχε να σωθεί». Πολλοί Εβραίοι τότε εγκατέλειψαν τη γειτονιά τους. Κάποιοι γύρισαν και βρήκαν τα σπίτια τους λεηλατημένα. Ο Manfred Herbst [Μάνφρεντ Ερμπστ], ο βυζαντινολόγος καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Ιερουσαλήμ που πρωταγωνιστεί στο μυθιστόρημα του Agnon, ήταν από τους πρώτους που επέστρεψαν. Παρά τα όσα είχαν συμβεί εξακολουθούσε να μένει προσκολλημένος στα ιδεώδη της Brit Shalom, καταστρώνοντας σχέδια που θα απέτρεπαν «τη θυματοποίηση των Αράβων από τους Εβραίους».