Ο διάλογος μεταξύ ΔΕΕ και ΕΔΔΑ μέσα από το παράδειγμα του ευρωπαϊκού εντάλματος σύλληψης

Στην παρούσα διπλωματική εργασία, θα εξεταστεί το φαινόμενο του «διαλόγου των δικαστών», και συγκεκριμένα η εμφάνιση του φαινομένου αυτού στον ευρω-ενωσιακό χώρο και ιδίως μεταξύ του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου. Θα επιχειρηθεί μία αναδρομή στις ρίζες του δια-δικαιοδοτικού διαλόγου μεταξύ του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και ιδίως στην υπ’ αριθμόν 2 Δήλωση της Διακυβερνητικής Διάσκεψης και στη Γνωμοδότηση 2/13. Ακολούθως, θα αναλυθούν τα χαρακτηριστικά αυτού του δια-δικαιοδοτικού διαλόγου, η συντονιστική αλλά και η απορρυθμιστική του λειτουργία. Στη συνέχεια θα γίνει μία εκτενής ανάλυση της νομολογίας μεταξύ του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου επί του Ευρωπαϊκού Εντάλματος Σύλληψης επί τη βάσει των παραπομπών ή αναφορών εκάστου δικαστηρίου στη νομολογία του άλλου και θα αναδειχθούν οι δύο βασικές διαστάσεις-λειτουργίες του διαλόγου αυτού, ήτοι αφενός αναφορικά με την ερμηνεία του κανονιστικού νοήματος ενός δικαιώματος καθ' αυτού όπως κατοχυρώνεται στον Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων ή/και στο παράγωγο ενωσιακό δίκαιο και στην Ευρωπαϊκή Σύμβαση Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και αφετέρου αναφορικά με τα όρια του δικαστικού ελέγχου επί της προστασίας των θεμελιωδών δικαιωμάτων από την αρχή εκτέλεσης ενός Ευρωπαϊκού Εντάλματος Σύλληψης δηλαδή εάν στο κράτος έκδοσης διασφαλίζονται οι εγγυήσεις του Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων ή/και της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου. Τέλος, θα γίνει αναφορά στο δίλημμα επιλογής που αντιμετωπίζει ο εθνικός δικαστής στην περίπτωση αποκλίσεων και στην επιταγή ομοιογένειας της παραγράφου 3 του άρθρου 52 του Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων ως λύση για την αποφυγή νομολογιακών αποκλίσεων μεταξύ των δύο δικαστηρίων.