Ο διάλογος μεταξύ ΔΕΕ και ΕΔΔΑ μέσα από το παράδειγμα του ευρωπαϊκού εντάλματος σύλληψης

Abstract

Στην παρούσα διπλωματική εργασία, θα εξεταστεί το φαινόμενο του «διαλόγου των δικαστών», και συγκεκριμένα η εμφάνιση του φαινομένου αυτού στον ευρω-ενωσιακό χώρο και ιδίως μεταξύ του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου. Θα επιχειρηθεί μία αναδρομή στις ρίζες του δια-δικαιοδοτικού διαλόγου μεταξύ του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και ιδίως στην υπ’ αριθμόν 2 Δήλωση της Διακυβερνητικής Διάσκεψης και στη Γνωμοδότηση 2/13. Ακολούθως, θα αναλυθούν τα χαρακτηριστικά αυτού του δια-δικαιοδοτικού διαλόγου, η συντονιστική αλλά και η απορρυθμιστική του λειτουργία. Στη συνέχεια θα γίνει μία εκτενής ανάλυση της νομολογίας μεταξύ του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου επί του Ευρωπαϊκού Εντάλματος Σύλληψης επί τη βάσει των παραπομπών ή αναφορών εκάστου δικαστηρίου στη νομολογία του άλλου και θα αναδειχθούν οι δύο βασικές διαστάσεις-λειτουργίες του διαλόγου αυτού, ήτοι αφενός αναφορικά με την ερμηνεία του κανονιστικού νοήματος ενός δικαιώματος καθ' αυτού όπως κατοχυρώνεται στον Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων ή/και στο παράγωγο ενωσιακό δίκαιο και στην Ευρωπαϊκή Σύμβαση Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και αφετέρου αναφορικά με τα όρια του δικαστικού ελέγχου επί της προστασίας των θεμελιωδών δικαιωμάτων από την αρχή εκτέλεσης ενός Ευρωπαϊκού Εντάλματος Σύλληψης δηλαδή εάν στο κράτος έκδοσης διασφαλίζονται οι εγγυήσεις του Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων ή/και της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου. Τέλος, θα γίνει αναφορά στο δίλημμα επιλογής που αντιμετωπίζει ο εθνικός δικαστής στην περίπτωση αποκλίσεων και στην επιταγή ομοιογένειας της παραγράφου 3 του άρθρου 52 του Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων ως λύση για την αποφυγή νομολογιακών αποκλίσεων μεταξύ των δύο δικαστηρίων.This thesis will examine the phenomenon of the “dialogue of judges”, and specifically the emergence of this phenomenon in the European and Union legal order and in particular between the Court of Justice of the European Union and the European Court of Human Rights. An attempt will be made to look back to the roots of the inter-judicial dialogue between the Court of Justice of the European Union and the European Court of Human Rights and in particular to the Declaration No. 2 of the Intergovernmental Conference and Opinion 2/13. Subsequently, the characteristics of this inter-judicial dialogue, its coordinating and deregulatory function will be analyzed. An extensive analysis of the case law between the Court of Justice of the European Union and the European Court of Human Rights on the European Arrest Warrant will then be made on the basis of the references of each court to the other in its judicial decisions and the two basic dimensions-functions of this dialogue will be highlighted, namely on the one hand regarding the interpretation of the normative meaning of a right as such, which is provided for in the Charter of Fundamental Rights and/or in secondary EU law and in the European Convention on Human Rights and on the other hand regarding the limits of judicial review of the protection of fundamental rights by the authority executing a European Arrest Warrant, namely whether the guarantees of the Charter of Fundamental Rights and/or the European Convention on Human Rights are ensured in the issuing state. Finally, reference will be made to the choice dilemma faced by the national judge and to the homogeneity requirement of paragraph 3 of Article 52 of the Charter of Fundamental Rights as a solution to avoid jurisprudential divergences between the two courts.