Οι περιορισμοί της ιδιοκτησίας για λόγους προστασίας του φυσικού περιβάλλοντος

Σκοπός της παρούσας εργασίας είναι η συστηματική και εμπεριστατωμένη ανάλυση της συνταγματικής σχέσης μεταξύ του δικαιώματος της ιδιοκτησίας και της προστασίας του φυσικού περιβάλλοντος στην ελληνική έννομη τάξη. Η εργασία αποσκοπεί στην ανάδειξη του τρόπου, με τον οποίο τα δύο αυτά συγκρουόμενα έννομα αγαθά δύναται να συνυπάρχουν και, τελικώς, να εξισορροπούνται με τις παρεχόμενες λύσεις της νομολογιακής πρακτικής και της ορθής ερμηνείας των συνταγματικών διατάξεων. Το αντικείμενο της μελέτης περιλαμβάνει την ανάλυση των σχετικών συνταγματικών διατάξεων, της θεωρίας και της νομολογίας, με ιδιαίτερη έμφαση στον ρόλο του Συμβουλίου της Επικρατείας. Μέσα από την εξέταση αυτή επιχειρείται να καταδειχθεί ότι η προστασία του περιβάλλοντος δεν αναιρεί το δικαίωμα της ιδιοκτησίας, αλλά επαναπροσδιορίζει το περιεχόμενό του στο πλαίσιο μιας σύγχρονης και βιώσιμης συνταγματικής τάξης. Για το λόγο αυτό η παρούσα εργασία διαρθρώνεται σε πέντε συνολικά Κεφάλαια. Συγκεκριμένα, το Πρώτο συνιστά μια σύντομη εισαγωγή στην έννοια των υπό ανάλυση δικαιωμάτων και της μεταξύ τους συρροής, το Δεύτερο Κεφάλαιο αναπτύσσει το δικαίωμα στην ιδιοκτησία, όπως συνταγματικά κατοχυρώνεται στο άρθρο 17 Σ, αναδεικνύοντας τη σχέση ιδιοκτησίας και περιβάλλοντος, το Τρίτο Κεφάλαιο αναπτύσσει το δικαίωμα στο περιβάλλον, όπως προστατεύεται στο αρ. 24 Σ, εστιάζοντας στο φυσικό περιβάλλον, τονίζοντας την ιδιαίτερη και κοινωνική χροιά του δικαιώματος, καταλήγοντας στη σχέση του με άλλα συνταγματικά κατοχυρωμένα δικαιώματα, στο Τέταρτο Κεφάλαιο αναλύεται ο θεσμός της αναγκαστικής απαλλοτρίωσης και το δικαίωμα αποζημίωσης, ενώ στο Πέμπτο και τελευταίο Κεφάλαιο αποτυπώνονται τα τελικά συμπεράσματα της εργασίας, οι προβληματισμοί και οι κατευθύνσεις της νομικής έρευνας.