Το κοινωνικό κράτος από την κρίση στην αναδιάρθρωση: μια σύγκριση της θεωρίας των πόρων εξουσίας και της θεωρίας περί ποικιλομορφιών του καπιταλισμού

Σε αυτή την εργασία θα πραγματοποιηθεί μια σύγκριση της θεωρίας των πόρων εξουσίας και της θεωρίας περί ποικιλομορφιών του καπιταλισμού, ως δύο διαφορετικές μορφές ταξικού συσχετισμού. Συγκεκριμένα, η θεωρία των πόρων εξουσίας διχοτομείται μεταξύ δύο προσεγγίσεων. Η πρώτη, η οποία αναπτύχθηκε σε μία εποχή κρίσης του κοινωνικού κράτους, αποτελεί μια ανανεωμένη εκδοχή της θεωρίας των εξουσιαστικών πόρων, με βασικό εκπρόσωπο τον Korpi, και εστιάζει στο ζήτημα των βάσεων από τις οποίες πηγάζει η εξουσία, αναπροσδιορίζοντας την σχέση κράτους-κοινωνικών δυνάμεων. Η δεύτερη αποτελεί τη θεωρία για τα καθεστώτα ευημερίας, η οποία ήρθε ως μια προσπάθεια αναδιάρθρωσης του κοινωνικού κράτους, με βασικό εκπρόσωπο τον Esping-Andersen. Σε αυτή την προσέγγιση, υποστηρίζεται ότι οι κρατικές πολιτικές, και όχι η καθαυτή κοινωνική δυναμική, είναι αυτές που θα οδηγήσουν στη δημιουργία σοσιαλδημοκρατικών συμμαχιών, μόνο όμως εάν κινηθούν προς δύο κατευθύνσεις, αυτές της αποεμπορευματοποίησης και της αλληλεγγύης. Στο πλαίσιο της θεωρίας των πόρων εξουσίας λοιπόν, το κοινωνικό κράτος γίνεται αντιληπτό ως θεσμική έκβαση της μετατόπισης των πόρων εξουσίας. Η θεωρία περί ποικιλομορφιών του καπιταλισμού εμφανίστηκε την πρώτη δεκαετία του 21ου αιώνα ως μία νέα ερμηνεία για την κοινωνική πολιτική, η οποία υποστηρίζει πως υπάρχει συμπληρωματική σχέση ανάμεσα στη λειτουργία της αγοράς και την κοινωνική πολιτική. Πιο συγκεκριμένα, οι υποστηρικτές της άσκησαν κριτική στη θεωρία των πόρων εξουσίας, υποστηρίζοντας ότι στην πράξη τόσο οι εργοδότες και οι οργανώσεις, όσο και η εργατική τάξη, επηρεάζουν εξίσου την επέκταση της κοινωνικής πολιτικής. Αντί να ξεκινήσουν από μια ανάλυση της μορφής οργάνωσης των σχέσεων εξουσίας, ξεκινούν από μία θεωρία της επιχείρησης, στη βάση της οποίας μελετάνε την κοινωνική πολιτική ως αποτέλεσμα της επιχειρηματικής λειτουργίας.