Το εθνικό συμφέρον ως παράγοντας συνδιαμόρφωσης των εξωτερικών σχέσεων της Ευρωπαϊκής Ένωσης: από τη Γιουγκοσλαβική αδράνεια στις σημερινές επεμβάσεις

Η αποτυχία της Ευρωπαϊκής Ένωσης να αποτρέψει τη γιουγκοσλαβική τραγωδία, υπέδειξε με τον πλέον εμφατικό τρόπο την αδυναμία της να δράσει άμεσα ως ένας αυτόνομος δρων σε θέματα εξωτερικής πολιτικής και ασφάλειας. Μετά την γιουγκοσλαβική αδράνεια και την αναθεώρηση του τρόπου δράσης της ΕΕ, ακολούθησαν μια σειρά από επεμβάσεις στρατιωτικού ή μη χαρακτήρα. Στην παρούσα εργασία εξετάζεται το εθνικό συμφέρον των τριών μεγαλύτερων ευρωπαϊκών κρατών, Γαλλίας, Μεγάλης Βρετανίας και Γερμανίας ως παράγοντας δράσης ή μη δράσης της Ένωσης. Παρουσιάζονται οι βασικές εθνικές στρατηγικές των τριών παραπάνω κρατών, το θεσμικό πλαίσιο άσκησης Εξωτερικής Πολιτικής και Πολιτικής Ασφαλείας της ΕΕ, όπως αυτό διαμορφώθηκε μέσα από τις Συνθήκες και οι αποστολές που έχει διενεργήσει η ΕΕ στα πλαίσια της Κοινής Πολιτικής Άμυνας και Ασφάλειας, προκειμένου να εξαχθεί ένα συμπέρασμα σχετικά με το κάτω από ποιες συνθήκες αναλαμβάνει δράση η ΕΕ και με ποιο τρόπο.