Η προστασία της πνευματικής ιδιοκτησίας των μουσουργών στην Ελλάδα

Αντικείμενο της εργασίας είναι η έρευνα, όσον αφορά την αντιμετώπιση των πιθανών στρεβλώσεων που προκαλούνται στην αγορά, από την εφαρμογή των υφιστάμενων νομικών διατάξεων περί της προστασίας της πνευματικής ιδιοκτησίας των μουσικών έργων στην Ελλάδα. Με την πρώτη ματιά, οι κύριοι δικαιούχοι του πνευματικού δικαιώματος, είναι ο στιχουργός και ο συνθέτης του έργου. Η λέξη μουσουργός, χρησιμοποιείται ως παραδοχή για αυτούς. Έπονται οι έκδοτες μουσικής, οι όποιοι κατέχουν ένα υποσύνολο δικαιωμάτων. Δεδομένου της παγκόσμιας οικονομικής ύφεσης τα τελευταία χρόνια, η αναζήτηση των πλέον αποδοτικών πηγών οικονομικής μεγέθυνσης, θα μπορούσε να στραφεί σε οικονομικές αναλύσεις υφιστάμενων συντελεστών παραγωγής. Σε αυτό τον άξονα, κινήθηκε η Ευρωπαϊκή οδηγία για συλλογική διαχείριση πνευματικής ιδιοκτησίας και χορήγηση πολυεδαφικών αδειών. Κάτι τέτοιο δεν αποτελεί έκπληξη, μιας και τα διαχειρίσιμα ποσά που προέρχονται, μόνο από την ηχογραφημένη μουσική στην Ευρώπη, κυμαίνονται σε πολύ υψηλά επίπεδα. Επιπλέον τα ποσοστά ΑΕΠ και εργασίας που παράγονται από την δημιουργική έκφραση, σε παγκόσμιο επίπεδο είναι ακόμα πιο υψηλά. Η βέλτιστη εμπορική εκμετάλλευση του πνευματικού δικαιώματος των μουσουργών, θα μπορούσε να βοηθήσει στην ακόμα μεγαλύτερη αύξηση των παραπάνω ποσοστών. Η δογματική θεώρηση των ατομικών δικαιωμάτων, ενισχύεται από την απαραβίαστη αρχή της αξίας του κάθε ανθρώπου από το Ελληνικό Σύνταγμα του 1975 .Ως εκ τούτου το κάθε πνευματικό έργο αποκτά ιδιαίτερη σπουδαιότητα, διότι εκφράζεται ως ένα είδος μοναδικού πηγαίου κώδικα σύλληψης και δημιουργίας από τον ίδιο τον δημιουργό. Πρωτίστως, ο ιδιοκτήτης του πνευματικού δικαιώματος, είναι ο άνθρωπος που δημιούργησε το έργο. Η ιδιαιτερότητα μιας πνευματικής δημιουργίας που διαχέεται παντού ελεύθερα, απαιτεί την οριοθέτηση των απαραίτητων αξιωματικών ρυθμιστικών κανόνων προστασίας της. Η ανάγκη για ένα εθνικό νομικό πλαίσιο που προστατεύει το περιουσιακό και ηθικό δικαίωμα του δημιουργού, είναι επιτακτική. Ωστόσο, η σκέπη του θεσμικού κανονιστικού πλαισίου προστασίας ενός έργου, φαίνεται να έχει εγγενείς αδυναμίες όταν τα μουσικά «δεδομένα», μεταδίδονται με τεχνολογικά πολυμέσα ανοικτής πρόσβασης και χρήσης στην κοινωνία της πληροφορίας;\r\nΗ παρούσα μελέτη, ρίχνει φως στις πρακτικές ασυμμετρίες, που προκύπτουν καθ’ όλη την διάρκεια της εμπορικής εκμετάλλευσης του μουσικού ρεπερτορίου, πέρα από το στενά οικογενειακό περιβάλλον, όπως αυτό καθορίζεται στις κείμενες διατάξεις του νόμου περί πνευματικής ιδιοκτησίας. Σκοπός είναι να συλλεχτούν σημαντικά κοινωνικά, οικονομικά και πολιτιστικά στοιχεία από τις επί σειρά ετών δράσεις των οργανισμών συλλογικής προστασίας και διαχείρισης της πνευματικής ιδιοκτησίας και πρόσφατα της ριζικής μεταρρύθμισης του νόμου του ΕΘπΠΔ. Τα στοιχεία αφορούν, κατά τόπου, χρήστες μουσικής διαφόρων εμπορικών επιχειρήσεων και θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν ως πιθανές μέθοδοι εύρεσης, του πλέον ωφελιμιστικού πλαισίου προστασίας του ΠΔ, στις επιχειρήσεις με φυσική παρουσία. Η υποχρεωτική λήψη άδειας του μουσικού έργου, αντί αμοιβής αντιπαροχής, για την εμπορική εκμετάλλευση του πρώτου, επιφέρει τριβές και σηματοδοτεί την απαίτηση για την μεταρρύθμιση των θεσμών ΠΠΙΔ. Το εύρος αποδοχής από τις αλληλοσυγκρουόμενες εμπλεκόμενες πλευρές, φαίνεται να αποτελεί την χρυσή τομή για την βέλτιστη προστασία του ΠΔ στην Ελληνική αγορά.