Η θέση της γυναίκας στο υπολειμματικό νοτιοευρωπαϊκό μοντέλο κοινωνικής προστασίας

Αντικείμενο της παρούσας εργασίας είναι η διερεύνηση του ρόλου της γυναίκας ως βασικού φορέα φροντίδας της οικογένειας στο νοτιοευρωπαϊκό, υπολειμματικό μοντέλο κοινωνικής προστασίας που επικρατεί στην Ελλάδα. Εξετάζονται οι δομικές έμφυλες ανισότητες που αναπαράγονται μέσα σε αυτό το πλαίσιο κοινωνικής πολιτικής, καθώς και οι συνέπειες που έχει ο ρόλος της φροντίδας στη ζωή των γυναικών. Παράλληλα διερευνώνται οι δυνατότητες θεσμικής αλλαγής προς ένα κοινωνικό κράτος που αναγνωρίζει τη φροντίδα ως συλλογική και κοινωνική ευθύνη. Η υπόθεση εργασίας υποστηρίζει ότι η θέση της γυναίκας στο συγκεκριμένο σύστημα την επιβαρύνει με την κύρια ευθύνη φροντίδας, οδηγώντας σε πολλαπλές επιπτώσεις: (α) εμπόδια στην επαγγελματική εξέλιξη, (β) αυξημένη οικονομική εξάρτηση και (γ) δυσκολία εξισορρόπησης επαγγελματικής και οικογενειακής ζωής. Για την τεκμηρίωση αυτής της υπόθεσης αξιοποιήθηκε ελληνική και διεθνής βιβλιογραφία, καθώς και ποιοτική έρευνα με δείγμα οκτώ γυναικών που επιτελούν πολλαπλούς ρόλους, με στόχο την ανάδειξη των εμπειριών και αντιλήψεών τους. Η εργασία διαρθρώνεται σε δύο μέρη: το θεωρητικό και το ερευνητικό. Στο θεωρητικό μέρος παρουσιάζονται οι βασικές έννοιες του κράτους κοινωνικής προστασίας και οι κοινωνικές πολιτικές για τη φροντίδα, με έμφαση στην έμφυλη διάστασή τους. Στη συνέχεια εξετάζεται ειδικότερα το ελληνικό πλαίσιο κοινωνικής προστασίας. Στο ερευνητικό μέρος αναλύονται και συγκρίνονται τα ευρήματα της έρευνας, τόσο μεταξύ τους όσο και με τη βιβλιογραφία. Η μελέτη επιδιώκει να συμβάλει στον επιστημονικό διάλογο σχετικά με τη φροντίδα ως κεντρικό ζήτημα κοινωνικής πολιτικής και τη θέση της γυναίκας σε αυτήν, αναδεικνύοντας τις δυσλειτουργίες του ελληνικού κοινωνικού κράτους και τις επιπτώσεις τους στην ποιότητα ζωής τόσο των φροντιστών όσο και όσων φροντίζονται.