Η νομολογία του Ε.Δ.Δ.Α και του Δ.Ε.Ε. για τη δικαστική προστασία των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων ως κριτήριο έρευνας, ελέγχου αλλά και σύγκλισης Δικαίου και Δικαιοσύνης

Η διερεύνηση της πρόσφατης νομολογίας του Δ.Ε.Ε. και του Ε.Δ.Δ.Α. για τη δικαστική προστασία των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων διευρύνει συνεχώς το πεδίο εφαρμογής τόσο των άρθρων 6 και 13 της Ε.Σ.Δ.Α., όσο και του Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ε.Ε. (άρθρα 47-50). Η σχέση «υπεροχής» και άμεσης ισχύος των αποφάσεων των δυο Δικαστηρίων (σε συνδυασμό με το άρθρο 28 παρ. 1 του Συντάγματος) δίνουν τα απαραίτητα ερείσματα ελέγχου εθνικών ρυθμίσεων, όσο και διεπιστημονικής προσέγγισης στο ερευνώμενο πεδίο (δικαστική προστασία - πρόσβαση στη δικαιοσύνη). Συμπληρωματικά δε, α) με τη γενική θεώρηση και μελέτη της δικαστικής απόφασης, σαν αυτή να είναι «εμπειρία δικαιοσύνης» και όχι «μηχανιστικό αποτέλεσμα», αλλά και β) με την πρόσθετη «υποχρέωση» για τον έλληνα δικαστή να «εισαγάγει» στη «μείζονα σκέψη του νομικού συλλογισμού» του το ευρωπαϊκό δίκαιο, στοιχεία που μας οδηγούν στον επίκαιρο προβληματισμό για τη σχέση δικαίου (δηλαδή θέσπισης εθνικών νομικών κανόνων) και δικαιοσύνης. Νοείται με στόχο τη διαρκώς επιζητούμενη σύγκλιση και όχι την απόκλιση.