Η νομολογία του Ε.Δ.Δ.Α και του Δ.Ε.Ε. για τη δικαστική προστασία των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων ως κριτήριο έρευνας, ελέγχου αλλά και σύγκλισης Δικαίου και Δικαιοσύνης

Abstract

Η διερεύνηση της πρόσφατης νομολογίας του Δ.Ε.Ε. και του Ε.Δ.Δ.Α. για τη δικαστική προστασία των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων διευρύνει συνεχώς το πεδίο εφαρμογής τόσο των άρθρων 6 και 13 της Ε.Σ.Δ.Α., όσο και του Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ε.Ε. (άρθρα 47-50). Η σχέση «υπεροχής» και άμεσης ισχύος των αποφάσεων των δυο Δικαστηρίων (σε συνδυασμό με το άρθρο 28 παρ. 1 του Συντάγματος) δίνουν τα απαραίτητα ερείσματα ελέγχου εθνικών ρυθμίσεων, όσο και διεπιστημονικής προσέγγισης στο ερευνώμενο πεδίο (δικαστική προστασία - πρόσβαση στη δικαιοσύνη). Συμπληρωματικά δε, α) με τη γενική θεώρηση και μελέτη της δικαστικής απόφασης, σαν αυτή να είναι «εμπειρία δικαιοσύνης» και όχι «μηχανιστικό αποτέλεσμα», αλλά και β) με την πρόσθετη «υποχρέωση» για τον έλληνα δικαστή να «εισαγάγει» στη «μείζονα σκέψη του νομικού συλλογισμού» του το ευρωπαϊκό δίκαιο, στοιχεία που μας οδηγούν στον επίκαιρο προβληματισμό για τη σχέση δικαίου (δηλαδή θέσπισης εθνικών νομικών κανόνων) και δικαιοσύνης. Νοείται με στόχο τη διαρκώς επιζητούμενη σύγκλιση και όχι την απόκλιση.The examination of recent case law of the CJEU and the ECHR on the judicial protection of Fundamental Rights continuously expands the scope of application of both Articles 6 and 13 of the ECHR, as well as the Charter of Fundamental Rights of the EU (Articles 47-50). The relationship of “supremacy” and the direct effect of the decisions of the two Courts (in conjunction with Article 28, paragraph 1 of the Constitution) provides the necessary basis for reviewing national regulations, as well as for an interdisciplinary approach to the field under study (judicial protection – access to justice). Additionally, a) through the general consideration and study of the judicial decision as an “experience of justice” rather than a “mechanical outcome,” and b) through the added “obligation” for Greek judges to “incorporate” European law into the “major reasoning” of their legal reasoning, elements emerge that lead us to the current reflection on the relationship between law (i.e., the enactment of national legal rules) and justice. This is understood with the aim of achieving continuous convergence, rather than divergence.