Ελάχιστο Εγγυημένο εισόδημα: συμπεράσματα από την εμπειρία των ωφελούμενων

Τα τελευταία χρόνια η Ελλάδα έχει βιώσει πολλαπλές κοινωνικές και οικονομικές κρίσεις. Η κοινωνική πολιτική της Ελλάδας έχει βίαια συρρικνωθεί και η σχέση της κοινωνικής πολιτικής με την οικονομική κρίση είναι παράλληλη. Η κοινωνική πολιτική έγινε θύμα της οικονομικής κρίσης, αντί να αποτελεί έναν τρόπο αντιμετώπισης των κοινωνικών ανισοτήτων που γεννήθηκαν. Στο πλαίσιο αυτό, μετά το 2014, εφαρμόστηκε το Ελάχιστο Εγγυημένο Εισόδημα, το οποίο, επιβλήθηκε την περίοδο των μνημονίων και σκοπό είχε την αντιμετώπιση της «ακραίας» φτώχειας. Παράλληλα, σε συνδυασμό με την περεταίρω ανάπτυξη ενός υπολειμματικού κράτους πρόνοιας, ο ρόλος του ΕΕΕ έρχεται να επιβεβαιώσει την οριακή προστασία που παρέχει. Η διαπίστωση αυτή, έρχεται να επιβεβαιωθεί από την παρούσα εργασία, μέσα από τον λόγο των ωφελούμενων του επιδόματος. Το ΕΕΕ αποτελεί ένα «δίχτυ προστασίας», μια στοιχειώδη επιλεκτική «κοινωνική» προστασία και όχι ένα ουσιαστικό μέτρο προστασίας από την φτώχεια και τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι άνθρωποι.