Στρατηγικές παρακίνησης στην ελληνική δημόσια διοίκηση: τάσεις και προοπτικές

Η παρούσα έρευνα διερεύνησε τις αντιλήψεις και τις στάσεις των δημοσίων υπαλλήλων στην Ελλάδα σχετικά με τις στρατηγικές παρακίνησης που εφαρμόζονται στο δημόσιο τομέα. Συγκεκριμένα, η έρευνα εξετάζει ποιες στρατηγικές ασκούν τη μεγαλύτερη επίδραση στην εργασιακή παρακίνηση και διερευνά εάν αυτές οι αντιλήψεις διαφέρουν ανάλογα με δημογραφικά χαρακτηριστικά όπως το φύλο, η ηλικία, το μορφωτικό επίπεδο και τα έτη υπηρεσίας. Μέσω ποσοτικής μεθοδολογίας και ερωτηματολογίου επτά ενοτήτων, συλλέχθηκαν δεδομένα από δείγμα 159 υπαλλήλων διαφόρων φορέων του ελληνικού δημοσίου. Η ανάλυση παλινδρόμησης ανέδειξε ότι οι πιο καθοριστικοί παράγοντες παρακίνησης είναι η ηγεσία και αναγνώριση, η εκπαίδευση και επαγγελματική ανάπτυξη, καθώς και το αίσθημα σκοπού στη δημόσια υπηρεσία, ενώ τα οικονομικά κίνητρα παίζουν υποστηρικτικό αλλά όχι πρωτεύοντα ρόλο. Επιπλέον, διαπιστώθηκαν διαφορές ανάλογα με την ηλικία και τα έτη προϋπηρεσίας, με τους μεγαλύτερους υπαλλήλους να εκτιμούν περισσότερο την εξέλιξη και την κοινωνική αποστολή του έργου τους. Τα ευρήματα καταδεικνύουν ότι η παρακίνηση στη δημόσια διοίκηση δεν αποτελεί ένα μονοδιάστατο φαινόμενο, αλλά εξαρτάται από έναν συνδυασμό εσωτερικών και εξωτερικών κινήτρων. Η μελέτη αναδεικνύει την ανάγκη για στρατηγικές παρακίνησης προσαρμοσμένες στα διαφορετικά στάδια ωρίμανσης του ανθρώπινου δυναμικού, με κίνητρα και προγράμματα ανάπτυξης που ανταποκρίνονται στις διαφορετικές γενιές και βαθμίδες υπηρεσιακής εμπειρίας.