Στρατηγικές παρακίνησης στην ελληνική δημόσια διοίκηση: τάσεις και προοπτικές

Abstract

Η παρούσα έρευνα διερεύνησε τις αντιλήψεις και τις στάσεις των δημοσίων υπαλλήλων στην Ελλάδα σχετικά με τις στρατηγικές παρακίνησης που εφαρμόζονται στο δημόσιο τομέα. Συγκεκριμένα, η έρευνα εξετάζει ποιες στρατηγικές ασκούν τη μεγαλύτερη επίδραση στην εργασιακή παρακίνηση και διερευνά εάν αυτές οι αντιλήψεις διαφέρουν ανάλογα με δημογραφικά χαρακτηριστικά όπως το φύλο, η ηλικία, το μορφωτικό επίπεδο και τα έτη υπηρεσίας. Μέσω ποσοτικής μεθοδολογίας και ερωτηματολογίου επτά ενοτήτων, συλλέχθηκαν δεδομένα από δείγμα 159 υπαλλήλων διαφόρων φορέων του ελληνικού δημοσίου. Η ανάλυση παλινδρόμησης ανέδειξε ότι οι πιο καθοριστικοί παράγοντες παρακίνησης είναι η ηγεσία και αναγνώριση, η εκπαίδευση και επαγγελματική ανάπτυξη, καθώς και το αίσθημα σκοπού στη δημόσια υπηρεσία, ενώ τα οικονομικά κίνητρα παίζουν υποστηρικτικό αλλά όχι πρωτεύοντα ρόλο. Επιπλέον, διαπιστώθηκαν διαφορές ανάλογα με την ηλικία και τα έτη προϋπηρεσίας, με τους μεγαλύτερους υπαλλήλους να εκτιμούν περισσότερο την εξέλιξη και την κοινωνική αποστολή του έργου τους. Τα ευρήματα καταδεικνύουν ότι η παρακίνηση στη δημόσια διοίκηση δεν αποτελεί ένα μονοδιάστατο φαινόμενο, αλλά εξαρτάται από έναν συνδυασμό εσωτερικών και εξωτερικών κινήτρων. Η μελέτη αναδεικνύει την ανάγκη για στρατηγικές παρακίνησης προσαρμοσμένες στα διαφορετικά στάδια ωρίμανσης του ανθρώπινου δυναμικού, με κίνητρα και προγράμματα ανάπτυξης που ανταποκρίνονται στις διαφορετικές γενιές και βαθμίδες υπηρεσιακής εμπειρίας.This study investigated the perceptions and attitudes of civil servants in Greece regarding the motivation strategies applied in the public sector. Specifically, the study examines which strategies have the greatest impact on work motivation and explores whether these perceptions differ according to demographic characteristics such as gender, age, educational level, and years of service. Using quantitative methodology and a seven-section questionnaire, data were collected from a sample of 159 employees from various Greek public sector agencies. Regression analysis revealed that the most decisive motivational factors are leadership and recognition, training and professional development, and a sense of purpose in public service, while financial incentives play a supporting but not a primary role. In addition, differences were found depending on age and years of service, with older employees placing greater value on the development and social mission of their work. The findings show that motivation in public administration is not a one-dimensional phenomenon, but depends on a combination of internal and external incentives. The study suggests the need for motivation strategies tailored to the different stages of human resource maturity, with incentives and development programs that respond to different generations and levels of service experience.