Γιώργος Λάππας: η αρχή του νήματος

Γνώρισα τον Γιώργο Λάππα περί τα τέλη του 1979 ή κατά τους πρώτους μήνες του 1980. Με ενδιέφεραν πολύ τα σχέδια που εκείνον τον καιρό έκανε, ο τρόπος που εντελώς αντισυμβατικά σκεπτόταν κι αντιμετώπιζε τη γλυπτική, οι ποιητικοί του συλλογισμοί και τα μεταλλικά του πλέγματα. Εκείνη την εποχή είχαμε βρει έναν τρόπο επικοινωνίας κι ανταλλαγής ή αλληλοσυμπλήρωσης απόψεων, που κι εκείνον τον ενδιέφερε, καθώς αντιμετώπιζα τα έργα του να λειτουργούν ως «υποθέσεις εργασίας» του ζωτικού χώρου υπόστασης ενός υπό διαμόρφωση, κάθε φορά, γλυπτού, με τους επάλληλους καννάβους του να υπαινίσσονται –μέσα από τις θέσεις πυκνότητας ή αραίωσης των σιδερένιων πλεγμάτων τους– μια παράδοξη «τοπολογία». Μια «τοπολογία», που θύμιζε αναπτύγματα χωροπλαστικών σχεδιογραφημάτων από μέταλλο, άλλοτε πάλι «φατνώματα» θαρρείς, με εγγεγραμμένη σε αυτά την προσδοκία της εμφάνισης ή της αποδρομής κάποιας μορφής, την οποία υπαινισσόταν ο καλλιτέχνης, σαν να σκηνοθετούσε τον «προσδοκώμενο» ρόλο της και με τις κυκλοφορικές «τροχιές» που διαμόρφωνε, την ενδιάθετη κινησιολογία της, σε ένα φανταστικό έργο. Ένα έργο, που το χειριζόταν κάθε φορά, με θέσεις κι άρσεις, με αντιθετικούς δηλαδή προσδιορισμούς, σαν να επεξεργαζόταν παράλληλα τη δισημία, αλλά και τις συχνές αντιμεταθέσεις των «αποτυπωμάτων» από το θετικό και το αρνητικό μιας φερ’ ειπείν φωτογραφίας.