Τεχνητή Νοημοσύνη και δημόσιες συμβάσεις

Αντικείμενο της παρούσας διπλωματικής εργασίας αποτελεί η διερεύνηση της αλληλεπίδρασης του θεσμού των δημοσίων συμβάσεων και των νέων τεχνολογιών και ιδίως της Τεχνητής Νοημοσύνης (εφ΄εξής «ΤΝ») εστιάζοντας στις πρόσφατες ρυθμιστικές εξελίξεις. Ειδικότερα, η εργασία διαρθρώνεται σε δυο μέρη, με το πρώτο να αναλύει την προμήθεια αξιόπιστων συστημάτων ΤΝ βάσει ισχύοντος θεσμικού ενωσιακού και εθνικού πλαισίου κατόπιν θέσης σε ισχύ της Πράξης για την Τεχνητή Νοημοσύνη (Κανονισμός 2024/1689) και του Ν. 4961/2022 αντιστοίχως, τις υποχρεώσεις των μερών καθώς και στις προκλήσεις που εγκυμονεί η εκάστοτε διαδικασία κτήσης αυτών. Περαιτέρω, γίνεται αναφορά στην προβληματική των τυποποιημένων συμβατικών ρητρών και των νέων τύπων συμβάσεων στην προσπάθεια διαρκούς ανατροφοδότησης από την αγορά και την ενίσχυση της καινοτομίας. Το δεύτερο μέρος της διπλωματικής εργασίας εμβαθύνει στην υιοθέτηση εργαλείων ΤΝ σε κάθε στάδιο των δημοσίων συμβάσεων, εκκινώντας από τον σχεδιασμό της διαδικασίας ανάθεσης έως και την εκτέλεση μίας σύμβασης. Παρά τα δειλά βήματα χρήσης των συναφών εργαλείων σε εθνικό ιδίως επίπεδο, αναδεικνύονται μέσω δικαιοσυγκριτικής προσέγγισης, οι ευρύτατες δυνατότητες που προσφέρουν για ουσιώδη αναμόρφωση του θεσμού μέσω πτυχών όπως η συλλογή και ανάλυση δεδομένων σε πραγματικό χρόνο. Αναζητείται εν συνεχεία, η σχέση των εργαλείων ΤΝ με τις θεμελιώδεις αρχές των δημοσίων συμβάσεων, όπως αυτές αποκρυσταλλώνονται στις Οδηγίες 23-25/2014/ΕΕ και τους Ν. 4412 και 4413/2016. Παρουσιάζονται έπειτα οι εγγενείς κίνδυνοι που απορρέουν από την άκριτη υιοθέτηση των σχετικών εργαλείων ΤΝ καθώς και προτεινόμενα μέσα πρόληψης αυτών, στα οποία συγκαταλέγεται η θεσμική περιφρούρηση και οι επενδύσεις σε υποδομές και δεξιότητες. Η εργασία καταλήγει στα συμπεράσματα υπογραμμίζοντας ότι η υιοθέτηση της Τεχνητής Νοημοσύνης δεν αποτελεί αυτοσκοπό αλλά ένα μέσο για την καλύτερη ικανοποίηση των αναγκών γενικού συμφέροντος, όπως αυτές υπηρετούνται μέσω του θεσμού των δημοσίων συμβάσεων.