Η προσφυγή της Ελλάδας στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης για την διευθέτηση του ζητήματος της υφαλοκρηπίδας με την Τουρκία: νομική διέξοδος ή στρατηγικός κίνδυνος

Η παρούσα διπλωματική εργασία εξετάζει το ενδεχόμενο προσφυγής της Ελλάδας στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης για τη διευθέτηση της ελληνοτουρκικής διαφοράς σχετικά με την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας και της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ), διερευνώντας κατά πόσο μια τέτοια επιλογή συνιστά νομική διέξοδο ή στρατηγικό κίνδυνο. Η διαφορά αυτή αποτελεί ένα από τα πλέον διαχρονικά και σύνθετα ζητήματα της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής, καθώς συνδυάζει νομικές, γεωγραφικές και γεωπολιτικές παραμέτρους σε μια περιοχή ιδιαίτερης στρατηγικής σημασίας, όπως το Αιγαίο και η Ανατολική Μεσόγειος. Η εργασία αναλύει το νομικό πλαίσιο του διεθνούς δικαίου της θάλασσας, με έμφαση στη Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS 1982), τη σχετική διεθνή νομολογία και το καθεστώς των νησιών, καθώς και τις θεμελιώδεις αρχές που διέπουν την οριοθέτηση θαλασσίων ζωνών. Παράλληλα, εξετάζονται οι πάγιες θέσεις Ελλάδας και Τουρκίας, η ιστορική εξέλιξη της διαφοράς και οι συνέπειες της μακρόχρονης απουσίας οριοθέτησης, τόσο σε νομικό όσο και σε πολιτικο-στρατηγικό επίπεδο. Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στη γεωπολιτική διάσταση της Ανατολικής Μεσογείου, στις ενεργειακές εξελίξεις και στον ρόλο τρίτων δρώντων, όπως η Ευρωπαϊκή Ένωση και οι Ηνωμένες Πολιτείες. Μέσα από ποιοτική ανάλυση πρωτογενών και δευτερογενών πηγών, η εργασία αξιολογεί τα πιθανά οφέλη και τους κινδύνους μιας δικαστικής προσφυγής, καταλήγοντας στο συμπέρασμα ότι, αν και η προσφυγή στο ΔΔΧ μπορεί να ενισχύσει τη διεθνή νομιμοποίηση της ελληνικής θέσης, ενέχει και στρατηγικούς περιορισμούς που απαιτούν προσεκτική πολιτική και διπλωματική διαχείριση.