Γεωγραφίες του πόνου, γεωμετρίες του σώματος: το ανδρικό σώμα ως τόπος πολιτικής διαμάχης και διεκδίκησης

Η έμφυλη βία σε καιρό πολέμου, αν και συχνά επικεντρώνεται στις θηλυκότητες θεωρούμενες ως τα απόλυτα θύματά της, πλήττει σε σημαντικά τους άνδρες, παρά το γεγονός ότι η εμπειρία τους συχνά παραμένει αθέατη και υποεκτιμημένη. Η βία κατά των ανδρών σε εμπόλεμες ζώνες εκφράζεται με ποικίλες μορφές, συνήθως υπό το πρίσμα του σωματικού βασανιστηρίου, οι οποίες στοχεύουν στην αποδόμηση και τον θρυμματισμό της ανδρικής ταυτότητας και αξιοπρέπειας, αλλά και των συσχετίσεων του φύλου με το κοινωνικό του αντίκρισμα. Ως έννοια, οι αρρενωπότητες φαίνεται ότι παλινδρομούν ανάμεσα σε δύο άκρα, αυτό της ηγεμονικής, και στη συγκεκριμένη περίπτωση που μελετάται, μιλιταριστικής αρρενωπότητας και αυτό της έτερης, λιγότερο ανταποκρινόμενης στα έμφυλα στερεότυπα, μορφής της. Με έντονες και συχνά μη-αναστρέψιμες επιπτώσεις στη συνειδητότητα του φύλου από το ίδιο το υποκείμενο, αλλά και στη σχέση του με την κοινότητα, ωθείται στην ακούσια αποικεσία από τα σημεία αναφοράς του. Έτσι, το σώμα γίνεται ο (μετακινούμενος) τόπος πάνω στον οποίο εγγράφονται εκφάνσεις του πολιτικού, ως πεδίου διεκδίκησης, αλλά και του κοινωνικού, ως χώρου έκφρασης και ποιητικής του φύλου. Ο κανονικοποιητικός λόγος σχετικά με τις αρρενωπότητες συχνά παρεμποδίζει την αναγνώριση της έμφυλης βίας κατά των ανδρών συνεπικουρώντας στην αορατότητα και τη μη-ακουστότητά τους. Όμως, είναι η έτερη όψη του προβλήματος της έμφυλης βίας που χρήζει προσοχής και περαιτέρω μελέτης προκειμένου να υπάρξει μία ολοκληρωμένη προσέγγιση στις κατανοήσεις της ετεροπατριαρχίας, ως προβληματικής νόρμας, και της συνηγορίας που απαιτείται για τα θύματα σεξουαλικής κακοποίησης εν καιρώ πολέμου, ανεξάρτητα από την ποιητική του φύλου.