Το φαινόμενο του πολέμου στον 21ο αιώνα: εξάλειψη, μεταλλαγή ή αναβίωση;

Ο πόλεμος είναι μια κατάσταση η οποία έχει παρουσιαστεί πολλές φορές στην ιστορία του ανθρωπίνου είδους. Για την ακρίβεια, δεν υφίσταται κοινωνική ομάδα ή κρατική οντότητα η οποία να μην έχει καταγεγραμμένη στην ιστορία της κάποια στιγμή που να έχει εμπλακεί ηθελημένα ή κατ’ ανάγκη, σε αυτό το φαινόμενο που ονομάζεται πόλεμος. Στην παρούσα διατριβή επιχειρείται μια προσπάθεια να σχηματιστεί μια προσωπική άποψη ως προς το μέλλον του υπόψη φαινομένου στον 21ο αιώνα, και να δοθεί μια απάντηση στο ερώτημα που έχει τεθεί, δηλαδή εάν ο πόλεμος θα συνεχίσει να υφίσταται, ή εάν θα αλλάξει μορφή ή εάν θα εκλείψει τελείως από τη ζωή του ανθρώπου. Τελικά οδεύουμε σε εξάλειψη αυτού του αποτρόπαιου φαινομένου ή σε μετεξέλιξή του, με νέα μορφή και μεθόδους διεξαγωγής; Ή μήπως θα πρέπει να ατενίζουμε το μέλλον με τη βεβαιότητα ότι πιθανόν και εμείς, αλλά σίγουρα και οι επόμενες γενιές θα κληθούν να αποτυπώσουν στη μνήμη τους άλλο ένα σκοτεινό κομμάτι ιστορίας που θα απειλήσει την ύπαρξή τους; Δεν υφίσταται «μαγική» μεθοδολογία που να μπορεί με πλήρη επιτυχία να προβλέψει το μέλλον, όπου όλα μπορεί να συμβούν, να διαφοροποιηθούν, να εξελιχθούν ή να πάψουν άνευ λόγου και αιτίας να υφίστανται. Για το μέλλον θα υφίστανται πάντα ενδείξεις (ισχυρές ή μη) και ουδέποτε αποδείξεις, καθόσον αυτές, θα αποδεικνύονται μόνο όταν θα συμβούν. Στην παρούσα εργασία αναφέρεται εξαρχής ότι η διαδικασία εξέτασης θα πρέπει να απεκδυθεί από προσωπικές εμπειρίες και προτιμήσεις, ένεκα της ιδιότητας και των βιωμάτων του γράφοντος. Επίσης, η απάντηση που θα προκύψει, αποτελεί και ένα προσωπικό στοίχημα, καθόσον το υπόψη ερώτημα πάντα επέστρεφε και στη σκέψη του γράφοντος, χωρίς όμως να έχει ποτέ δοθεί απάντηση. Και αυτό διότι μετά τον Β’ ΠΠ έχει επικρατήσει μια «διαρκής παγκόσμια ειρήνη»… με ενδιάμεσα μικρά «τοπικά» διαλείμματα, όπως το Βιετνάμ, η Γιουγκοσλαβία, τα Φώκλαντ, η Ουκρανία, καθώς και τόσα άλλα. Μετά από μια σειρά παραδοχών τις οποίες θέτω, επιχειρώ να κατανοήσω το πώς και γιατί συμβαίνει ο πόλεμος. Γιατί, το να βιώνει ο άνθρωπος ως λογικό όν μια παράλογη κατάσταση, είναι όντως αφύσικο. Ή μήπως είναι φυσικό να συμβαίνει; Για να φωτιστεί όσο το δυνατόν κάθε πλευρά αυτού του φαινομένου, εξετάστηκαν ορισμένοι παράγοντες όπως η φυσική συμπεριφορά τόσο του ατόμου όσο και του συνόλου που ονομάζεται κοινωνία και κατ’ επέκταση κράτος, υπό το πρίσμα κοινωνικών και οικονομικών μεταβλητών καθώς και της απρόβλεπτης έως και ανεξέλεγκτης ανάπτυξης της τεχνολογίας, της ύπαρξης των διεθνών οργανισμών αλλά και του φόβου ενός πυρηνικού ολοκαυτώματος. Επίσης εξετάστηκαν επιγραμματικά και κάποια ιδιαίτερα φαινόμενα, όπως η μετανάστευση και η άνοδος του θρησκευτικού φανατισμού. Το τελικό συμπέρασμα είναι ότι ο πόλεμος (έστω και με άλλη μορφή) είναι παρών, τώρα και πάντα και για όσο χρόνο θα υφίσταται το ανθρώπινο είδος. Και θα εξαφανιστεί μόνο όταν θα εξαφανιστεί και ο άνθρωπος από το πρόσωπο της γης. Τέλος, επιχειρώ παράλληλα και μια αναγωγή του ερωτήματος στα ελληνικά δρώμενα για ευνόητους λόγους, εξετάζοντας παράγοντες οι οποίοι είναι προσαρμοσμένοι στη σημερινή ελληνική πραγματικότητα, προκειμένου να διακρίνω ένα πιθανό μέλλον του πολέμου το οποίο θα επηρεάσει και εμένα…