Θαλάσσιες ζώνες και οριοθετήσεις στο Αιγαίο: η περίπτωση των θαλάσσιων πάρκων

Η παρούσα εργασία ασχολείται με το ζήτημα των θαλάσσιων πάρκων στο Αιγαίο πέλαγος και με το αποτύπωμα του στην ελληνοτουρκική διαφορά της οριοθέτησης. Το ερευνητικό ερώτημα που απαντάται είναι: «Πώς και γιατί τα θαλάσσια πάρκα κατέληξαν αντικείμενο διαμάχης αλλά και εργαλείο προώθησης θέσεων εξωτερικής πολιτικής για Ελλάδα και Τουρκία στο Αιγαίο». Μέσω ανάλυσης του διεθνούς νομικού πλαισίου (UNCLOS, CBD, BBNJ), του ευρωπαϊκού πλαισίου (MSFD, MSPD και Θαλάσσιος Χωροταξικός Σχεδιασμός) και της μελέτης περίπτωσης, εξετάζονται η έννοια της θαλάσσιας κυριαρχίας, ο ρόλος των ΘΠΠ ως μέσο προώθησης θέσεων εξωτερικής πολιτικής και το αποτύπωμα των θαλασσίων πάρκων του Αιγαίου στις ελληνοτουρκικές διαφορές. Καθώς τα θαλάσσια πάρκα δεν έχουν αποτελέσει ακόμα ευρέως, αντικείμενο ανάλυσης σε επίπεδο δευτερογενούς βιβλιογραφίας ως εργαλείο της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής, παρατίθενται τα παραδείγματα των χωρών της Μεγάλης Βρετανίας, της Γαλλίας και της Αυστραλίας, οι οποίες όπως αποδεικνύεται, χρησιμοποίησαν τις θαλάσσιες προστατευόμενες περιοχές για να αποκομίσουν οφέλη ή για να επιτύχουν στόχους της εξωτερικής τους πολιτικής. Τα κύρια ευρήματα, βασιζόμενα στη συγκριτική ανάλυση με τα παραπάνω παραδείγματα χωρών, τις επίσημες ανακοινώσεις Ελλάδας και Τουρκίας σε διεθνείς φορείς και την υπάρχουσα βιβλιογραφία για τις ελληνοτουρκικές διαφορές, δείχνουν πως το ζήτημα φαίνεται να προστίθεται ως ένα ακόμη πρόβλημα στις ελληνοτουρκικές σχέσεις αν και χωρίς να οδηγεί σε κάποια σημαντική επιδείνωση. Έντούτοις μάλλον υπογραμμίζει το χάσμα που διέπει τις θέσεις των δύο χωρών για το Αιγαίο, την ασυμφωνία των προσεγγίσεων τους και την αδυναμία προσδιορισμού ακόμα και των προς επίλυση ζητημάτων. Η εργασία καταλήγει ότι η περιβαλλοντική πολιτική στο Αιγαίο είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τη γεωπολιτική στρατηγική, λειτουργώντας ως ένας επιπλέον παράγοντας έντασης μεταξύ των δύο χωρών.