Το ευρωπαϊκό και εθνικό νομοθετικό πλαίσιο για την προστασία και τη βιώσιμη διαχείριση των υδάτινων πόρων σε συνθήκες κλιματικής κρίσης

Η προστασία και η βιώσιμη διαχείριση των υδάτινων πόρων αποτελεί βασική προτεραιότητα της ΕΕ και των κρατών μελών, αλλά και σημαντική πρόκληση, ενόψει της ραγδαίας εξελισσόμενης κλιματικής αλλαγής, η οποία έχει ήδη επιφέρει δραματικές συνέπειες στην ποιοτική και ποσοτική κατάσταση των υδάτων. Προς την κατεύθυνση αυτή, η ΕΕ έχει ήδη προβεί τις τελευταίες δεκαετίες στην υιοθέτηση μιας μακροπρόθεσμης στρατηγικής και στη συγκρότηση του κατάλληλου νομοθετικού πλαισίου για την επίτευξη ενός ικανοποιητικού επιπέδου ποιοτικού νερού και για τη διασφάλιση της αειφόρου χρήσης των υδάτων, το οποίο απαρτίζεται από την Οδηγία-Πλαίσιο για τα ύδατα (2000/60/ΕΚ), η οποία αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο του ενωσιακού νομοθετικού πλαισίου για τα ύδατα, και μια σειρά άλλων υποστηρικτικών Οδηγιών, που την πλαισιώνουν. Η Ελλάδα, στην προσπάθεια εναρμόνισής της με τις διατάξεις του ενωσιακού δικαίου στο πεδίο διαχείρισης των υδάτων, θέσπισε τον N. 3199/2003 και το Π.Δ 51/2007, χωρίς ωστόσο, τα αποτελέσματα να είναι τα επιθυμητά ως προς τη συγκρότηση ενός ισχυρού και ολοκληρωμένου πλαισίου, ικανού να υπηρετήσει τους στόχους της ΕΕ. Η επιταχυνόμενη εξέλιξη του φαινομένου της κλιματικής αλλαγής, αλλά και οι επιπτώσεις του στον υδρολογικό κύκλο αναδεικνύουν ολοένα και περισσότερο την ανάγκη της συνεχούς αναπροσαρμογής και επικαιροποίησης, σε ενωσιακή αλλά και εθνική βάση, των υφιστάμενων θεσμικών πλαισίων, βάσει των νέων κλιματικών δεδομένων, και της άμεσης λήψης ενισχυτικών μέτρων, ικανών να εγγυηθούν αφενός, την καλή ποιότητα και ποσότητα των υδάτων και αφετέρου, την ανθεκτικότητα και την προσαρμοστικότητα των κοινωνιών.