Οι τουρκογενείς λέξεις στο στιχούργημα της Βοσπορομαχίας και η χρήση τους σε κείμενα του 18ου αιώνα

Η Βοσπορομαχία είναι ένα μακροσκελές έμμετρο αλληγορικό ποίημα που αποτελείται από 4430 ομοιοκατάληκτους δεκαπεντασύλλαβους στίχους. Από αυτούς μόνο δύο στίχοι (971 και 3331) περιέχουν μία επιπλέον συλλαβή. Περιγράφει τη διαμάχη μεταξύ Ανατολής-Δύσης, προσωποποιώντας τις δύο ακτές του Βοσπόρου και κατ’ επέκταση τις ηπείρους Ευρώπη και Ασία, ως δύο αδερφές που φιλονικούν για την ομορφιά τους. Η Ευρώπη στηρίζει την υπεροχή της στον πολιτισμό, όπως αυτός αναδύεται από τα κτίσματα, τα αυτοκρατορικά ανάκτορα, τα μνημεία και τα χωριά της, ενώ η Ασία στο φυσικό κάλλος των τοπίων της. Η συμφιλίωση επέρχεται στο τέλος του ποιήματος με την κοινή διαπίστωσή τους ότι η ομορφιά της καθεμιάς εξαρτάται από τη θέα που έχει κανείς από την απέναντι πλευρά του Κατάστενου. Στην ουσία, μέσα από ένα μελαγχολικό συναίσθημα και επιφανειακή ξεγνοιασιά, εξυμνούνται οι δόξες του Βοσπόρου μέσα από τα παλάτια, με τις διασκεδάσεις της οθωμανικής αυλής και των ξένων αξιωματούχων των πρεσβειών, κατά την εποχή της τουλίπας (στα τουρκικά lβle devri) στα χρόνια του σουλτάνου Αχμέτ Γ΄ (1703-1730), που χαρακτηρίζεται ως η πρώτη απόπειρα εκδυτικισμού της αυτοκρατορίας.