«Εθνική» μουσική στην Ελλάδα στα τέλη του 19ου και τις αρχές του 20ού αιώνα

Στη παρούσα εργασία διερευνάται η σημασία που προσέλαβε η έννοια «εθνική μουσική» στα τέλη του 19ου αιώνα και στις πρώτες δεκαετίες του 20ού, μέσα από τις διαφορετικές αντιλήψεις των ομάδων που τη διεκδίκησαν. Κατά την εξεταζόμενη περίοδο, οι ομάδες αυτές, και οι αντίστοιχες τάσεις που διαμορφώθηκαν, είναι τρεις: των Επτανήσιων, των οπαδών της βυζαντινής και δημοτικής μουσικής και, τέλος, μετά το 1908, της «εθνικής» μουσικής σχολής, με κυρίαρχη τη μορφή του Μανώλη Καλομοίρη. Με γνώμονα την αμφισβήτηση της «ελληνικότητας» της μουσικής των Επτανησίων στις αρχές του 20ου αιώνα, η παρούσα έρευνα επικεντρώνεται στη μελέτη του έργου και των θέσεων των δύο άλλων τάσεων, που είχαν ως σημεία αναφοράς την Κωνσταντινούπολη και την Αθήνα, αντίστοιχα.