«Εθνική» μουσική στην Ελλάδα στα τέλη του 19ου και τις αρχές του 20ού αιώνα

Abstract

Στη παρούσα εργασία διερευνάται η σημασία που προσέλαβε η έννοια «εθνική μουσική» στα τέλη του 19ου αιώνα και στις πρώτες δεκαετίες του 20ού, μέσα από τις διαφορετικές αντιλήψεις των ομάδων που τη διεκδίκησαν. Κατά την εξεταζόμενη περίοδο, οι ομάδες αυτές, και οι αντίστοιχες τάσεις που διαμορφώθηκαν, είναι τρεις: των Επτανήσιων, των οπαδών της βυζαντινής και δημοτικής μουσικής και, τέλος, μετά το 1908, της «εθνικής» μουσικής σχολής, με κυρίαρχη τη μορφή του Μανώλη Καλομοίρη. Με γνώμονα την αμφισβήτηση της «ελληνικότητας» της μουσικής των Επτανησίων στις αρχές του 20ου αιώνα, η παρούσα έρευνα επικεντρώνεται στη μελέτη του έργου και των θέσεων των δύο άλλων τάσεων, που είχαν ως σημεία αναφοράς την Κωνσταντινούπολη και την Αθήνα, αντίστοιχα.Τhe present study examines the importance assumed by the concept of «national music» in the late 19th century and the first decades of the 20th, through the different perceptions of groups that asserted this concept. During the reporting period, these groups and the corresponding trends that prevailed are three: the Ionian, the followers of the byzantine and folk music and finally, after 1908, the «national» music faculty, with the leading figure of Manolis Kalomiris. Taking into consideration the contestation of «Greekness» of the music of the Ionian at the beginning of 20th century, this research focuses on the study of the work and the positions of the two other trends with reference cities Istanbul and Athens, respectively.