Η ελληνική πολιτική για τη μουσουλμανική μειονότητα στη δυτική Θράκη και ο ρόλος της τουρκικής στρατηγικής στην ευρύτερη περιοχή μετά την υπογραφή της Συνθήκης της Λωζάννης

Η παρούσα διπλωματική εργασία πραγματεύεται την πολιτική που έχει υιοθετήσει το ελληνικό κράτος για την μουσουλμανική μειονότητα της Δυτικής Θράκης και τον τρόπο με τον οποίο η πολιτική αυτή υπονομεύεται από την Τουρκία. Εξετάζονται τα ιστορικά γεγονότα από την υπογραφή της Συνθήκης της Λωζάννης το 1923 μέχρι σήμερα. Η μουσουλμανική μειονότητα της Δυτικής Θράκης που αποτελείται από τουρκόφωνους, Πομάκους και Ρομά και η ελληνική μειονότητα της Κωνσταντινούπολης, της Ίμβρου και της Τενέδου εξαιρέθηκαν από την υποχρεωτική ανταλλαγή πληθυσμών το 1923. Η Ελλάδα για πολλά χρόνια αδυνατούσε να ενσωματώσει αυτόν τον μουσουλμανικό πληθυσμό στην ελληνική κοινωνία, καθώς εξαρτούσε τη διαχείριση του μειονοτικού ζητήματος από τη σχέση της με την Τουρκία. Αντίθετα, η Τουρκία εξακολουθεί να προσπαθεί να επιβάλει τουρκική εθνική συνείδηση στη μουσουλμανική μειονότητα, ενώ παράλληλα εκμεταλλεύεται και τη μουσουλμανική θρησκεία ως στοιχείο που τη συνδέει με τη μειονότητα. Οι ενέργειες αυτές εντάσσονται σε μια ευρύτερη στρατηγική της Τουρκίας που σκοπό έχει να επηρεάσει τους μουσουλμανικούς πληθυσμούς στα Βαλκάνια και κατ' επέκταση να την καταστήσει κέντρο του μουσουλμανικού κόσμου, αρκετά ισχυρό ώστε να σταθεί απέναντι στον δυτικό κόσμο.