Κρατική εργαλειοποίηση των μεταναστευτικών ροών και υβριδική απειλή: Ελληνοτουρκικές σχέσεις και Ευρωπαϊκή σταθερότητα από την έναρξη της Αραβικής άνοιξης έως το 2023.

Η μεταναστευτική κρίση της περιόδου 2015-2020 αποτελεί μία από τις μεγαλύτερες προκλήσεις που αντιμετώπισαν η Ελλάδα, η Τουρκία και η Ευρωπαϊκή Ένωση, αποκαλύπτοντας την πολυπλοκότητα του ζητήματος και τις γεωπολιτικές του διαστάσεις. Η Τουρκία χρησιμοποίησε τις μεταναστευτικές ροές ως εργαλείο στρατηγικής, ενισχύοντας τη διαπραγματευτική της θέση απέναντι στην Ε.Ε., ενώ η Ελλάδα, ως χώρα πρώτης γραμμής, βρέθηκε αντιμέτωπη με δυσανάλογες ανθρωπιστικές και πολιτικές πιέσεις. Παράλληλα, η Ε.Ε. κατέβαλε προσπάθειες να αντιμετωπίσει το ζήτημα μέσω συνεργασιών, όπως η Συμφωνία Ε.Ε.-Τουρκίας του 2016, αλλά οι ανισότητες και οι διαιρέσεις μεταξύ των κρατών-μελών υπονόμευσαν την αποτελεσματικότητα της ευρωπαϊκής στρατηγικής. Η μελέτη εξετάζει τη χρήση του μεταναστευτικού ως μέσο υβριδικής απειλής, αναλύοντας τις επιπτώσεις του στην εσωτερική συνοχή της Ε.Ε., την άνοδο του ευρωσκεπτικισμού και τη γεωπολιτική δυναμική στην Ανατολική Μεσόγειο. Επίσης, αναδεικνύει τη σύνδεση της μεταναστευτικής πολιτικής με τη διπλωματία, υπογραμμίζοντας τη σημασία της συνεργασίας με τις τρίτες χώρες και της ενίσχυσης των ευρωπαϊκών θεσμών για τη διαχείριση των μεταναστευτικών ροών. Η κρίση ανέδειξε την ανάγκη για μια συνεκτική και δίκαιη μεταναστευτική πολιτική, βασισμένη στην αλληλεγγύη, τη συνεργασία και τον σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Το μέλλον της μεταναστευτικής πολιτικής στην Ε.Ε. εξαρτάται από την ικανότητα της να εξισορροπήσει τις ανθρωπιστικές αξίες με την ασφάλεια, διασφαλίζοντας τη συνοχή και τη σταθερότητα της Ένωσης. Συνολικά, το μεταναστευτικό παραμένει ένας κρίσιμος παράγοντας που συνεχίζει να διαμορφώνει την ευρωπαϊκή πολιτική, τις σχέσεις της με τρίτες χώρες και τη γεωπολιτική δυναμική στην περιοχή.