Πολιτικές διά βίου μάθησης και πιστοποίησης προσόντων στην Ελλάδα

Οι πολιτικές πιστοποίησης προσόντων αποτελούν κεντρικό πυλώνα στη σύγχρονη ευρωπαϊκή στρατηγική για τη Δια Βίου Μάθηση (ΔΒΜ). Αν και φαίνονται ουδέτερες τεχνικές διαδικασίες έχουν έντονο κοινωνικό και πολιτικό χαρακτήρα. Ως κύριο στόχο έχουν την αύξηση της επαγγελματικής κινητικότητας η οποία όμως επιτυγχάνεται μέσω της εξατομίκευσης της ευθύνης καθώς το βάρος για την επαγγελματική αποκατάσταση το επωμίζεται πια το ίδιο το άτομο. Παράλληλα, οι διαφοροποιήσεις στη πρόσβαση των διαδικασιών πιστοποίησης, δημιουργούν αποκλεισμούς οι οποίοι δρουν ανασταλτικά για την κοινωνική συνοχή. Κύριος σκοπός της εργασίας είναι η καταγραφή και η κριτική αποτύπωση της εξέλιξης και της εφαρμογής των πολιτικών διά βίου μάθησης και πιστοποίησης προσόντων στην Ελλάδα, σε συνάρτηση με το ευρωπαϊκό θεσμικό πλαίσιο. Ειδικότερα, η εργασία εξετάζει το τρόπο με τον οποίο οι πολιτικές αυτές μεταφέρονται από το επίπεδο της Ευρωπαϊκής Ένωσης στο εθνικό πλαίσιο, καθώς και το κοινωνικό τους πρόσημο, εστιάζοντας στη συμμετοχή ατόμων που ανήκουν σε ευπαθείς κοινωνικά ομάδες. Ως εκ τούτου, τα βασικά ερευνητικά ερωτήματα εστιάζουν: α) στο βαθμό και στο τρόπο εφαρμογής των πολιτικών πιστοποίησης προσόντων και διά βίου μάθησης στην Ελλάδα, β) στη κοινωνική σύνθεση του πληθυσμού που συμμετέχει σε αυτές καθώς και γ) στη διερεύνηση του κοινωνικού προσήμου και των συνεπειών των πολιτικών αυτών ως προς την ένταξη στην απασχόληση και την κοινωνική συνοχή, όπως αυτό προσεγγίζεται μέσα από τα διαθέσιμα δεδομένα συμμετοχής και το ευρύτερο θεσμικό και κοινωνικό τους πλαίσιο. Πέρα από τη διερεύνηση της μεταφοράς πολιτικής από την Ευρωπαϊκή ‘Ένωση στην Ελλάδα, η εργασία αποσκοπεί και στην ανάδειξη του κοινωνικού πρόσημου των πολιτικών πιστοποίησης προσόντων και στην επιρροή που έχουν στη χάραξη πολιτικών απασχόλησης και ένταξης. Η μεθοδολογία που θα ακολουθηθεί για τη παρούσα εργασία είναι ποιοτική, καθώς βασίζεται σε βιβλιογραφική έρευνα μελετώντας το θεωρητικό πλαίσιο των πολιτικών πιστοποίησης προσόντων και ΔΒΜ που έχουν αναπτυχθεί στην Ευρωπαϊκή ‘Ένωση και έχουν εισαχθεί στην Ελλάδα. Η μελέτη βασίζεται σε ανάλυση δευτερογενών πηγών, ευρωπαϊκών και εθνικών κειμένων πολιτικής και επιστημονικής βιβλιογραφίας, αποσκοπώντας να αναδείξει τις δυνατότητες και τους περιορισμούς των πολιτικών πιστοποίησης και διά βίου μάθησης στο εγχώριο πλαίσιο.