Διευθέτηση πιστωτικών ιδρυμάτων: θεωρία, διεθνείς, ευρωπαϊκές πρακτικές και η εφαρμογή στην ελληνική έννομη τάξη

Η πρόσφατη διεθνής χρηματοπιστωτική κρίση αποδυνάμωσε σε σημαντικό βαθμό τη θέση ενός μεγάλου αριθμού πιστωτικών ιδρυμάτων οδηγώντας τις εθνικές κυβερνήσεις στην εκπόνηση έκτακτων σχεδίων για τη διάσωσή τους. Η επέλευση μίας συστημικής κρίσης δύναται ωστόσο να προληφθεί μέσω της δημιουργίας μηχανισμών που συναπαρτίζουν ένα προστατευτικό δίχτυ προστασίας (bank safety net) μέρος του οποίου αποτελούν τα καθεστώτα διευθέτησης των «προβληματικών» πιστωτικών ιδρυμάτων. Με τη χρήση των εν λόγω μηχανισμών επιδιώκεται η καθιέρωση κατάλληλων κανόνων μέσω των οποίων θα καθίσταται δυνατή η διευθέτηση πιστωτικών ιδρυμάτων που έχουν εκτεθεί σε αφερεγγυότητα κατά τρόπο που δεν θα διαταράσσει την επιτέλεση των βασικών τραπεζικών υπηρεσιών ενώ παράλληλα θα ελαχιστοποιούνται οι επιβαρύνσεις και οι απώλειες όπως επίσης και ο κίνδυνος μετάδοσης. Αντικείμενο της παρούσας εργασίας αποτελεί η απαρίθμηση και η αναλυτική περιγραφή των εργαλείων και εξουσιών διευθέτησης που βρίσκονται στη διάθεση των αρμόδιων εθνικών αρχών. Ειδικότερα, παρατίθενται οι πρακτικές που υιοθετούνται σε διεθνές και ευρωπαϊκό επίπεδο με παράλληλη αναφορά στις εκθέσεις του Financial Stability Board, της Επιτροπής της Βασιλείας καθώς και στην Πρόταση Οδηγίας του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου η οποία υπεβλήθη τον Ιούνιο του 2012. Στη συνέχεια εξετάζεται το καθεστώς που ισχύει στην ελληνική έννομη τάξη καθώς και τα εργαλεία που περιλαμβάνονται σε αυτό όπως προβλέπονται στο σχετικό νομικό πλαίσιο και εφαρμόζονται κατά τις διαδικασίες διευθέτησης των ελληνικών «προβληματικών» τραπεζών.