Θεωρία και πραξη στη νέα δημόσια διοίκηση: η περίπτωση της ελληνικής τοπικής αυτοδιοίησης

Η εύρεση και εδραίωση ενός αποτελεσματικότερου και αποδοτικότερου τρόπου οργάνωσης και λειτουργίας των Οργανισμών Τοπικής Αυτοδιοίκησης (Ο.Τ.Α.), που θα διασφαλίζει κατά το δυνατόν περισσότερο, το δημόσιο συμφέρον ανέκαθεν αποτέλεσε μείζον θέμα για τις κυβερνήσεις της χώρας. Με την εφαρμογή του νέου μάνατζμεντ και την πρόσφατη διοικητική μεταρρύθμιση, που καθιερώθηκε με το Ν.3852/2010 «Νέα Αρχιτεκτονική της Αυτοδιοίκησης και της Αποκεντρωμένης Διοίκησης − Πρόγραμμα Καλλικράτης» επιχειρήθηκε για ακόμη μία φορά η ανασυγκρότηση της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας τοπικής αυτοδιοίκησης με τη δημιουργία μονάδων, που θα διαθέτουν το κατάλληλο μέγεθος και θα είναι ικανές να διαχειριστούν τις τοπικές υποθέσεις, αλλά και να αναλάβουν την τοπική διεκπεραίωση αρμοδιοτήτων που συνιστούν αποστολή του Κράτους, ενώ ταυτόχρονα συστάθηκε ο θεσμός των Αποκεντρωμένων Διοικήσεων ως ενιαίων μονάδων για να αναλάβουν τη διεκπεραίωση των αποκεντρωμένων υπηρεσιών του κράτους. Σκοπός της εργασίας ήταν να εντοπίσει τις θετικές επιδράσεις, αλλά και τις αδυναμίες, που παρατηρούνται κατά την εφαρμογή της μεταρρύθμισης σε έναν νευραλγικό τομέα της καθημερινότητας των Ο.Τ.Α., όπως αυτόν της παραγωγής τεχνικών έργων και ως εκ τούτου να αξιολογήσει την συμβολή της πρόσφατης μεταρρύθμισης στην προσπάθεια αντιμετώπισης των καθημερινών προβλημάτων των πολιτών και εν τέλει στη βελτίωση της ποιότητας ζωής τους.