Διερεύνηση των πολιτικών στέγασης των ογκολογικών ασθενών που πλήττονται από στεγαστική επισφάλεια στην Ελλάδα

Η παρούσα διπλωματική εργασία εξετάζει τη στεγαστική επισφάλεια που βιώνουν ογκολογικοί ασθενείς στην Ελλάδα, αναδεικνύοντάς τη ως κρίσιμο κοινωνικό προσδιοριστή της υγείας και δομικό αποτέλεσμα της απουσίας στοχευμένων πολιτικών στέγασης για άτομα με σοβαρές και χρόνιες παθήσεις. Η εργασία υποστηρίζει ότι η χωρική συγκέντρωση των εξειδικευμένων ογκολογικών υπηρεσιών σε μεγάλα αστικά κέντρα, σε συνδυασμό με τον υπολειμματικό χαρακτήρα της ελληνικής στεγαστικής πολιτικής, οδηγεί σε συνθήκες πολλαπλής ευαλωτότητας, όπου η ασθένεια, η οικονομική επιβάρυνση και η στεγαστική ανασφάλεια αλληλοτροφοδοτούνται. Σε διεθνές επίπεδο, η στέγαση αναγνωρίζεται ως βασικός κοινωνικός προσδιοριστής της υγείας, γεγονός που αποτυπώνεται σε ολιστικές και διατομεακές πολιτικές ογκολογικής φροντίδας. Αντίθετα, στην εγχώρια πραγματικότητα, η στεγαστική διάσταση της ογκολογικής νόσου παραμένει ελλιπώς θεσμοθετημένη, με αποτέλεσμα σημαντικό μέρος της σχετικής φροντίδας να μετακυλίεται στον τρίτο τομέα, όπουοι Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις καλύπτουν κρίσιμα κενά της κρατικής παρέμβασης. Η έρευνα βασίζεται σε ποιοτική μεθοδολογία και ειδικότερα στη διενέργεια ημι-δομημένων συνεντεύξεων, σε συνδυασμό με την ανάλυση δευτερογενών πηγών. Μέσα από την ανάλυση των εμπειρικών δεδομένων, αναδεικνύονται το πλαίσιο των υφιστάμενων πολιτικών, τα θεσμικά κενά και οι πρακτικές διαχείρισης της στεγαστικής επισφάλειας. Η εργασία καταλήγει στη διατύπωση προτάσεων πολιτικής, υπογραμμίζοντας την ανάγκη ενσωμάτωσης της στεγαστικής μέριμνας στον πυρήνα της ογκολογικής φροντίδας και επαναπροσδιορισμού του ρόλου του κράτους και των ΜΚΟ σε ένα συνεκτικό και θεσμικά κατοχυρωμένο πλαίσιο κοινωνικής προστασίας.