Γιώργος Λάππας: η γλυπτική τού μέσα πορφυρίτη

Ίσως το πιο δύσκολο ζήτημα για έναν ιστορικό της σύγχρονης τέχνης είναι να ορίσει τι και πώς μπορεί να εκληφθεί ως γλυπτική σήμερα. Γιατί, παρά τα όσα λέγονται για την κρίση της ζωγραφικής, την ουσιαστική κρίση ύπαρξης αντιμετωπίζει η πανάρχαια τέχνη της γλυπτικής, με τη ζωγραφική να εδράζεται σταθερά στις αισθητικές αλλά και οικονομικές αξίες του αστικού κόσμου, αποτελώντας έτσι το πιο πολύτιμο prestige του. Αντίθετα, η γλυπτική ασφυκτιά εκτός επίσημων μνημείων (η αμνησίας), εκτός επίσημης ιστορίας και ιδεολογίας, καθώς μοιραία εξοβελίζεται από τον δημόσιο χώρο. Έναν χώρο, που ασφυκτιά, κι αυτός με τη σειρά του, από το έλλειμμα σημασιών και νοήματος. Σε μιαν επιτηρούμενη κοινωνία, το έργο της γλυπτικής βολεύεται μόνο σε ρόλους διακοσμητικού συμβόλου.