Η λογοτεχνία ως μαρτυρία: διαπραγματεύσεις και αναδιαπραγματεύσεις των εμφύλιων συγκρούσεων και των παρεπομένων τους στην Πολιορκία και τον Ιαγουάρο του Αλέξανδρου Κοτζιά

Η εργασία εστιάζει στην παρέμβαση του Αλέξανδρου Κοτζιά από την οπτική ενός δημόσιου διανοούμενου‧ όχι για να περισώσει τη συλλογική μνήμη, αλλά να αποφευχθεί η συλλογική λήθη, επιτελώντας ένα είδος αντι-μνήμης την μεταπολεμική περίοδο, στεκόμενος παράλληλα κριτικά απέναντι στις αντιμαχόμενες ιδεολογίες στο ψυχροπολεμικό-μεταπολεμικό πλαίσιο υπό το έντονο ιδεολογικό χάσμα ανάμεσα στις φιλελεύθερες ιδέες και τον μαρξισμό-λενινισμό διεθνώς, δίνοντας έμφαση στον τρόπο επιτέλεσης της παρέμβασής του, με αναφορές στο έργο και τον βίο του, με άξονα τα έργα του Πολιορκία (1953) και Ιαγουάρο (1987). Η πρόσληψη των έργων αυτών σχετιζόταν από τις επικρατούσες πολιτικές συνθήκες κάθε φορά. Παρόλη τη μεγάλη χρονική απόσταση, ο Κοτζιάς παρουσιάζεται απόλυτα συνεπής με τον ρόλο του. Εντός της ελληνικής εκδοχής του Ψυχρού Πολέμου επιτελεί την παρέμβασή του στο δημόσιο πεδίο, όχι βέβαια με όρους πολιτικής συμμετρίας, διεγείροντας υποκείμενες μνήμες, συχνά δυσάρεστες και ενίοτε άρρητες. Εναντιώνεται στις ιστορικές στρεβλώσεις που νομοτελειακά διακρατούν τη μνήμη, επιτελώντας τον ρόλο του διανοούμενου, όχι ως πολιτικού απολογητή, αλλά ως δημόσιου προσώπου που οφείλει να παρεμβαίνει στα ιστορικά ορόσημα.