Η λογοτεχνία ως μαρτυρία: διαπραγματεύσεις και αναδιαπραγματεύσεις των εμφύλιων συγκρούσεων και των παρεπομένων τους στην Πολιορκία και τον Ιαγουάρο του Αλέξανδρου Κοτζιά

Abstract

Η εργασία εστιάζει στην παρέμβαση του Αλέξανδρου Κοτζιά από την οπτική ενός δημόσιου διανοούμενου‧ όχι για να περισώσει τη συλλογική μνήμη, αλλά να αποφευχθεί η συλλογική λήθη, επιτελώντας ένα είδος αντι-μνήμης την μεταπολεμική περίοδο, στεκόμενος παράλληλα κριτικά απέναντι στις αντιμαχόμενες ιδεολογίες στο ψυχροπολεμικό-μεταπολεμικό πλαίσιο υπό το έντονο ιδεολογικό χάσμα ανάμεσα στις φιλελεύθερες ιδέες και τον μαρξισμό-λενινισμό διεθνώς, δίνοντας έμφαση στον τρόπο επιτέλεσης της παρέμβασής του, με αναφορές στο έργο και τον βίο του, με άξονα τα έργα του Πολιορκία (1953) και Ιαγουάρο (1987). Η πρόσληψη των έργων αυτών σχετιζόταν από τις επικρατούσες πολιτικές συνθήκες κάθε φορά. Παρόλη τη μεγάλη χρονική απόσταση, ο Κοτζιάς παρουσιάζεται απόλυτα συνεπής με τον ρόλο του. Εντός της ελληνικής εκδοχής του Ψυχρού Πολέμου επιτελεί την παρέμβασή του στο δημόσιο πεδίο, όχι βέβαια με όρους πολιτικής συμμετρίας, διεγείροντας υποκείμενες μνήμες, συχνά δυσάρεστες και ενίοτε άρρητες. Εναντιώνεται στις ιστορικές στρεβλώσεις που νομοτελειακά διακρατούν τη μνήμη, επιτελώντας τον ρόλο του διανοούμενου, όχι ως πολιτικού απολογητή, αλλά ως δημόσιου προσώπου που οφείλει να παρεμβαίνει στα ιστορικά ορόσημα.The paper focuses on the intervention of Alexandros Kotzias from the perspective of a public intellectual; not to save collective memory, but to avoid collective oblivion, performing a kind of counter memory in the post war period , standing at the same time critically against the conflicting ideologies in the Cold War- post war context under the sharp ideological divide between liberal ideas and Marxism-Leninism internationally, emphasizing the way of carrying out his intervention, with references to his work and life, focusing on the works of Siege (1953) and Jaguar (1987). The recruitment of these projects was related to the prevailing political conditions each time. Despite the long distance, Kotzias presents himself completely consistent with his role. Within the Greek version of Cold War, it intervenes in the public sphere, certainly not in terms of political symmetry, stimulating underlying memories, often unpleasant and sometimes unspoken. He opposes the historical distortions that perpetuate memory, fulfilling the role of an intellectual, not as a political apologist, but as a public figure who must intervene in historical milestones.