Αναγνώριση άγνωστων προσώπων: μνήμη εργασίας και πολυαισθητηριακά ερεθίσματα

Καθώς προηγούμενες έρευνες έχουν θέσει υπό αμφισβήτηση την ικανότητα των ατόμων να αναγνωρίζουν άγνωστα πρόσωπα με επιτυχία, στην παρούσα έρευνα εξετάζουμε, αν η επίδοση της μνήμης εργασίας για την αναγνώριση άγνωστων προσώπων εμφανίζεται βελτιωμένη, όταν τα ερεθίσματα κατά τη φάση κωδικοποίησης είναι πολυαισθητηριακά. Το έργο των συμμετεχόντων είναι να αναγνωρίζουν κάθε φορά ένα πρόσωπο, ως προς την ταυτότητά του, αδιαφορώντας για τα λοιπά στοιχεία που το συνοδεύουν. Χρησιμοποιούμε πρόσωπα άγνωστα για τους συμμετέχοντες, που διαθέτουν συγκεκριμένες συναισθηματικές εκφράσεις και συγκεκριμένη κατεύθυνση βλέμματος. Συνδυάζοντάς τα με σύμφωνα ή ασύμφωνα ακουστικά ερεθίσματα ανθρώπινης φωνής (συγκινησιακές εκφωνήσεις), επικεντρώνουμε το ενδιαφέρον μας στο αν και πώς, η πολυαισθητηριακή ενοποίηση μεταξύ αυτών βελτιώνει τη μνημονική επίδοση στην αναγνώριση. Αναμένουμε ταχύτερες και πιο ακριβείς αποκρίσεις, όταν το πρόσωπο- στόχος είναι αυτό που, ως πρόσωπο-ερέθισμα, συμφωνούσε σημασιολογικά με τον ήχο που άκουσε ο συμμετέχων τη δεδομένη στιγμή, θεωρώντας, ότι όσο πιο πλούσια είναι μία πληροφορία από άποψη τροπικότητας, τόσο καλύτερη θα είναι η ανάκλησή της. Επιπλέον, υποθέτουμε ότι θα λάβουμε καλύτερες αποκρίσεις για την αναγνώριση θυμωμένων προσώπων που εμφανίστηκαν στη φάση κωδικοποίησης με ευθύ βλέμμα, ενώ αντίθετα, για τα χαρούμενα και για τα φοβισμένα πρόσωπα-ερεθίσματα, οι απαντήσεις θα είναι καλύτερες, όταν στη φάση κωδικοποίησης αυτά κοίταζαν κάπου αλλού. Τα αποτελέσματα που λάβαμε δεν υπέδειξαν στατιστικά σημαντικές διαφορές για τις υποθέσεις μας. Δεν εμφανίστηκε αλληλεπίδραση της έκφρασης του προσώπου και της κατεύθυνσης βλέμματος, ενώ, μέχρι να διερευνηθεί περαιτέρω το φαινόμενο που εξετάσαμε, οφείλουμε να παραδεχθούμε ότι ο παράγοντας της ταυτοσημίας ήχου δε φαίνεται να έχει ανεξάρτητη επίδραση στην αναγνώριση άγνωστων προσώπων, όταν εμπλέκεται η μνήμη εργασίας.