Δοκίμιο περί της επιούσιας υγείας και της θεραπείας από πάσα νόσο

Το κείμενο πραγματεύεται την έννοια του "θεραπευτή" και τα κίνητρα πίσω από το θεραπευτικό επάγγελμα. Διερευνά την ετυμολογία του "θεράποντος" που σημαίνει πρωτίστως "υπηρέτης" και "περιποιητής", διευρύνοντας την έννοια των θεραπευτικών επαγγελμάτων πέραν της ιατρικής. Αναφέρεται στη σημασία της υγιεινής και της πρόληψης, με το παράδειγμα του Βιεννέζου γιατρού που πρότεινε το πλύσιμο των χεριών πριν τον τοκετό, και εξετάζει τα δύο βασικά κίνητρα όσων επιλέγουν θεραπευτικά επαγγέλματα: την "κλίση" που πηγάζει από προσωπικές εμπειρίες με ζητήματα ζωής και θανάτου, και το υψηλό κοινωνικό κύρος με τις συνεπακόλουθες οικονομικές απολαβές. Στη συνέχεια, αναλύει πώς η υπεροψία παντοδυναμίας των νέων θεραπευτών συγκρούεται με την κλινική πραγματικότητα, όπως εξηγείται μέσα από την προσωπική εμπειρία του συγγραφέα με το σύνδρομο Waterhouse-Friderichsen που δεν διέγνωσε. Τέλος, σχολιάζει τις σύγχρονες τυποποιημένες κατευθυντήριες οδηγίες (guidelines) και το DSM, επισημαίνοντας ότι η προσκόλληση σε αυτά συχνά αποξενώνει τον θεραπευτή από την ουσιαστική κλινική πράξη και την επαφή με τον πάσχοντα.