Η δια βίου μάθηση και η κοινωνική οικονομία στην Ελλάδα

Στη σημερινή εποχή, παρατηρούμε φαινόμενα κοινωνικού αποκλεισμού που πολλά από αυτά οφείλονται στην έξοδο του ατόμου από την εργασιακή ζωή. Οι περισσότερες περιπτώσεις έλλειψης απασχόλησης οδηγούν στην προσωρινή ή μόνιμη απομόνωση στο κοινωνικό και οικονομικό περιθώριο. Με τη συνδρομή της κοινωνίας και τη δική τους πρωτοβουλία τα άτομα αυτά, μπορούν να επιτύχουν επαγγελματική ένταξη μέσα στο πλαίσιο της δια βίου μάθησης. Σημαντική συνεισφορά στην ομαλή πορεία ένταξης προσφέρει το πεδίο της Κοινωνικής Οικονομίας. Αποτελεί ένα κοινωνικό πλαίσιο όπου προωθούνται οι πρωτοβουλίες της κοινωνίας των πολιτών προσφέροντας προστασία και αλληλεγγύη, στις ευπαθείς ομάδες κατά την επανένταξή τους στην αγορά εργασίας και στην κοινωνική ζωή. Το θεσμικό περιβάλλον της Ευρώπης και το νομοθετικό πλαίσιο της Ελλάδας υποστηρίζουν τον συνδυασμό των πρωτοβουλιών της Δια Βίου Μάθησης και Κοινωνικής Οικονομίας για την επίρρωση των προβλημάτων αποκλεισμού. Η εμπειρική έρευνα που ακολουθεί σε επτά υπό μελέτη περιπτώσεις κοινωνικών συνεταιρισμών επιβεβαιώνει ότι η ΚΟ χρειάζεται και αναζητεί πρακτικές της ΔΒΜ για να αντιμετωπίσει τον εργασιακό αποκλεισμό των ευπαθών ομάδων. Συμπεράναμε συνεπώς ότι η ΔΒΜ μπορεί να επιδρά θεραπευτικά στους σκοπούς της ΚΟ εντός της οποίας δρουν μέλη ευάλωτων ομάδων με στόχο την επανασύνδεση τους με την κανονικότητα στον εργασιακό βίο, «εξοπλισμένοι» με νέες δεξιότητες για την οικονομική και κοινωνική επανένταξη τους.