Μέτρα αντεγκληματικής πολιτικής στις διμερείς συμφωνίες της Ελλάδας για την καταπολέμηση του εγκλήματος

Η πύκνωση των σχέσεων στο πλαίσιο της παγκοσμιοποίησης τις τελευταίες δεκαετίες και ο πολλαπλασιασμός των ευκαιριών για τέλεση εγκληματικών πράξεων διασυνοριακού χαρακτήρα κατέστησε εμφανή την ανεπάρκεια αντιμετώπισηςφαινομένων σε καθαρά εθνικό επίπεδο και, αν υπήρξε σαφής ανάγκη δημιουργίας ενός πολυμερούς διεθνούς νομικού πλαισίου αντεγκληματικής πολιτικής, αυτή δεν κρίθηκε επαρκής από μόνη της. Χρειάζονται συμπληρωματικές διεθνείςρυθμίσεις, διμερούς χαρακτήρα, που προσφέρουν, τόσο στο ουσιαστικό όσο και στο διαδικαστικό επίπεδο, μια πιο αποτελεσματική αντιμετώπιση. Η παρούσα εργασία επικεντρώνεται στις ικανού αριθμού διμερείς συμφωνίες που έχει υπογράψει η Ελλάδα, κυρίως με όμορες χώρες, αλλά όχι μόνο. Επισημαίνονται οι ομοιότητες και διαφορές που οι συμφωνίες αυτές παρουσιάζουν, διαφορές που καθορίζονται τόσο από τις επιμέρους ιδιομορφίες του αντικειμένου, όσο και από τις ιδιομορφίες των νομικών συστημάτων των αντισυμβαλλομένων κρατών.