Μέτρα αντεγκληματικής πολιτικής στις διμερείς συμφωνίες της Ελλάδας για την καταπολέμηση του εγκλήματος

Abstract

Η πύκνωση των σχέσεων στο πλαίσιο της παγκοσμιοποίησης τις τελευταίες δεκαετίες και ο πολλαπλασιασμός των ευκαιριών για τέλεση εγκληματικών πράξεων διασυνοριακού χαρακτήρα κατέστησε εμφανή την ανεπάρκεια αντιμετώπισηςφαινομένων σε καθαρά εθνικό επίπεδο και, αν υπήρξε σαφής ανάγκη δημιουργίας ενός πολυμερούς διεθνούς νομικού πλαισίου αντεγκληματικής πολιτικής, αυτή δεν κρίθηκε επαρκής από μόνη της. Χρειάζονται συμπληρωματικές διεθνείςρυθμίσεις, διμερούς χαρακτήρα, που προσφέρουν, τόσο στο ουσιαστικό όσο και στο διαδικαστικό επίπεδο, μια πιο αποτελεσματική αντιμετώπιση. Η παρούσα εργασία επικεντρώνεται στις ικανού αριθμού διμερείς συμφωνίες που έχει υπογράψει η Ελλάδα, κυρίως με όμορες χώρες, αλλά όχι μόνο. Επισημαίνονται οι ομοιότητες και διαφορές που οι συμφωνίες αυτές παρουσιάζουν, διαφορές που καθορίζονται τόσο από τις επιμέρους ιδιομορφίες του αντικειμένου, όσο και από τις ιδιομορφίες των νομικών συστημάτων των αντισυμβαλλομένων κρατών.The intensification of relations within the context of globalization in recent decades, along with the multiplication of opportunities for committing cross-border criminal acts, has made evident the inadequacy of addressing such phenomena solely at the national level. While the clear need for the establishment of a multilateral international legal framework for anti-crime policy was recognized, this alone was not deemed sufficient. Complementary international arrangements of a bilateral nature are also necessary, offering, both at the substantive and procedural level, a more effective response. This paper focuses on the considerable number of bilateral agreements signed by Greece, mainly with neighboring countries, but not exclusively. It highlights the similarities and differences presented in these agreements — differences shaped both by the specific characteristics of the subject matter and by the particularities of the legal systems of the contracting states.