Γυναίκες με αναπηρία: εμπειρίες και πρακτικές συνηγορίας και αυτοσυνηγορίας στην καθημερινή ζωή

H παρούσα εργασία εστιάζει στην μελέτη και διερεύνηση του βιώματος της σωματικής αναπηρίας των γυναικών, σε σχέση με τις εμπειρίες συνηγορίας και αυτοσυνογορίας. Στο πρώτο (θεωρητικό) μέρος της εργασίας, μελετώνται οι ορισμοί και τα μοντέλα αναπηρίας, το ιστορικό και νομικό πλαίσιο της έννοιας, η έμφυλη διάσταση της αναπηρίας, η φεμινιστική θεωρία και η θεωρία της διαθεματικότητας. Στη συνέχεια διερευνώνται οι πρακτικές της συνηγορίας και αυτοσυνογορίας και ο ρόλος τους στο πεδίο της έμφυλης αναπηρίας. Στο δεύτερο (εμπειρικό) μέρος παρουσιάζεται η μεθοδολογία της έρευνας και τα αποτελέσματα της. Η έρευνα επιδιώκει να απαντήσει στα ερευνητικά ερωτήματα που αφορούν τις εμπειρίες της έμφυλης αναπηρίας και τη σχέση τους, με τις πρακτικές της συνηγορίας και αυτοσυνηγορίας. Για τη διεξαγωγή της ερευνητικής διαδικασίας, διενεργήθηκε ποιοτική έρευνα με ημιδομημένη συνέντευξη. Το δείγμα της έρευνας αποτελέσαν δέκα ενήλικες γυναίκες, με πιστοποιημένη σωματική ορατή ή αόρατη αναπηρική βλάβη. Η προσέγγιση των συμμετεχουσών πραγματοποιήθηκε με την μέθοδο της ευκολίας, της χιονοστιβάδας και της σκόπιμης δειγματοληψίας. Η οπτική της φεμινιστικής έρευνας υιοθετήθηκε σε όλα τα στάδια της ερευνητικής διαδικασίας και ιδιαίτερα στην ενότητα ανάλυσης δεδομένων με στόχο τη δημιουργία ενός χώρου που θα εμπεριέχει τα βιώματα των συμμετεχουσών. Η θεματική ανάλυση των ποιοτικών δεδομένων οδήγησε στην καλύτερη κατανόηση των βιωμένων εμπειριών, στάσεων, αντιλήψεων και συναισθημάτων που συνδέονται με τα ερευνητικά ερωτήματα. Τα αποτελέσματα της έρευνας οδήγησαν στο συμπέρασμα ότι οι συμμετέχουσες βιώνουν καταπίεση, αποκλεισμό, δομικές ανισότητες και καταπάτηση δικαιωμάτων εξαιτίας της επιτέλεσης του φύλου και της αναπηρίας που συναντώνται στα σώματά τους. Η υλοποίηση των πρακτικών της συνηγορίας και αυτοσυνηγορίας, μπορεί να αποτελέσει τη βάση της αλλαγής του νεοφιλελευθέρου συστήματος των «ισμών», που θα ξεκινήσει «από τα κάτω».