Η έννοια και η συντακτική δράση του πλήθους στην Αυτοκρατορία των Hardt και Negri: φιλοσοφικές αφετηρίες και πολιτικές συνέπειες

Σε αυτή την εργασία, παρουσιάζονται οι δύο δυνάμεις του μετανεωτερικού κόσμου, η αυτοκρατορική εξουσία και η δύναμη του πλήθους, οι οποίες ρυθμίζονται από μια μεταιχμιακή τάξη που παράγει η βιοπολιτική μηχανή. Επίσης, περιγράφεται η συνάφεια ανάμεσα στο Negri και τον Spinoza, στη βάση της multitudo, και αναδεικνύεται η πρακτική διαδρομή της θεωρίας του πλήθους μέσα στα σύγχρονα κοινωνικά κινήματα. Η συνύφανση της βιοπολιτικής μηχανής στον μετα-ιμπεριαλιστικό κόσμο, σύμφωνα με τους Negri-Hardt, επαναπροσδιορίζει τα ανοιχτά προβλήματα των οριοθετήσεων που καθιέρωσαν την ισχύ της καπιταλιστικής δημοκρατίας στην ύστερη νεωτερικότητα. Οι Negri-Hardt επιχειρούν τη διασάφηση της πολιτικής σύγκρουσης στο βιοπολιτικό πλαίσιο της Αυτοκρατορίας, προσεγγίζοντας τις δυνατότητες της πολιτικής έκφρασης των υποκειμένων στο νεοφιλελεύθερο καθεστώς της κρίσης. Μέσα από μια ελευθεριακή ερμηνεία στον πολιτικό Spinoza, ανακαλύπτουν τα ριζώματα της δύναμης του πλήθους και της εμμένειας της πραγματικότητας, διευρύνοντας τη σημασία του πολιτικού πράττειν. Οι δύο καταλυτικές συνιστώσες του μετανεωτερικού κόσμου, η Αυτοκρατορία και το πλήθος, οριοθετούνται σε συνάρτηση με την πολιτική οντολογία των μοναδικοτήτων και το επερχόμενο συμβάν της συλλογικής αυτονομίας, το οποίο ξετυλίγεται στις δράσεις των νεότατων κινημάτων. Η ανάπτυξη αυτής της προβληματικής οδηγεί σε ορισμένα ερωτήματα που φαντάζουν ικανά να αντιστρέψουν τη συνολική θεώρηση του πολιτικού, όπως αυτό εδραιώθηκε στη νεωτερικότητα: Μπορούν να ιδωθούν η εξουσία και η μάζα καταφατικά; Είναι δυνατό να συγκροτηθεί συντακτική πολιτική δράση πέρα από τις δομές της αντιπροσώπευσης; Ποια είναι η σχέση ανάμεσα στο κράτος και στη δημοκρατία; Συνιστά η θεωρία του πλήθους ένα νέο υπόδειγμα επαναστατικής αντίληψης και πρακτικής; Τι σημαίνει «αγώνας για το κοινό»;