Πολιτικές αντιπαραθέσεις την περίοδο του Κριμαϊκού Πολέμου στον ελληνικό Τύπο (Νοέμβριος 1853 – Μάιος 1854)

Οι πόλεμοι και οι εξεγέρσεις είναι οι καλύτερες αφορμές για να κατανοήσει κανείς την πολιτική ιστορία. Ένας τέτοιος πόλεμος είναι και ο Κριμαϊκός μεσούντος του 19ου αιώνα. Για τα ελληνικά δεδομένα, διέρρηξε εγκάρσια την πεποίθηση του ευρωπαϊκού προστατευτισμού και έθεσε την Ελλάδα ενώπιον των πραγματικών της μεγεθών. Υπήρξε μια πραγματική διάψευση προσδοκιών για την ίδια πριν καλά καλά αρχίσει ο καθ’ εαυτό Κριμαϊκός. Η πολιτική αντιπαράθεση που ξεσπά στον εβδομαδιαίο Τύπο, αποδεικνύει πως μπορεί η ιδεολογία της Μεγάλης Ιδέας να ήταν βαθιά ριζωμένη στις ενδόμυχες πεποιθήσεις του λαού και των πολιτικών ταγών που έσερναν το άρμα της, ωστόσο η τακτική, οι συμμαχίες και οι επιλογές στον χρόνο βρίσκονταν υπό διακύβευση κάθε φορά. Μέσα από την πολυπρισματική ματιά τριών αντιμαχόμενων εφημερίδων, της Αθηνάς, της Ελπίδος και του Αιώνος, η παρούσα εργασία έρχεται να παραθέσει με ενάργεια τα αντίπαλα επιχειρήματα της εγχώριας κοινής γνώμης, τους διαπληκτισμούς σε ό,τι έχει να κάνει με τα πολιτικά επίδικα των ημερών εκείνων, μετά την έξαψη που παρατηρείται στον Τύπο με αφορμή την διάλυση του οθωμανικού στόλου από τους Ρώσους στη Σινώπη μέχρι την ματαίωση των προσδοκιών με την κατοχή του Πειραιά από τους Αγγλογάλλους. Σε μία περίοδο που έλειπε η ενιαία και ομόφωνη στρατηγική προς επίτευξη των μεγαλοϊδεατικών οραμάτων, σε μία περίοδο που έλειπαν επίσης οι συντελεστές εσωτερικής και εξωτερικής εξισορρόπησης, η Αθηνά παρουσιάζεται να προβάλλει την πιο νηφάλια, ορθολογική και γειωμένη θέση. Από την άλλη μεριά, Αιών και Ελπίς εγκλωβίζονται σε έναν ατέρμονο κύκλο ναρκισσιστικής επιθετικότητας, ηθικολογίας και ανεδαφικών επιδιώξεων για την ανασύσταση της βυζαντινής αυτοκρατορίας.