Επίκληση των κανόνων εσωτερικού δικαίου και κανόνων λήξης Διεθνών Συνθηκών ως “ρητρών διαφυγής” από τις συμβατικές υποχρεώσεις κρατών

Η παρούσα έρευνα αναφέρεται στις περιπτώσεις όπου τα κράτη ως συμβαλλόμενα Μέρη σε μία Διεθνή Συμφωνία επικαλούνται είτε κανόνες εσωτερικού δικαίου είτε ορισμένους κανόνες λήξεως Συνθηκών, με σκοπό να διαφύγουν από τις συμβατικές υποχρεώσεις τους. Οι συγκεκριμένες προβλέψεις συνιστούν «ρήτρες διαφυγής» για αυτά τα κράτη, με την έννοια ότι οι λόγοι για τους οποίους ισχυρίζονται ότι επιθυμούν να απεμπλακούν από τις διεθνείς υποχρεώσεις δεν είναι οι πραγματικοί, οπότε και καταχρώνται τους κανόνες αποκαλούμενους ως «ρήτρες διαφυγής». Τέτοιοι κανόνες είναι οι κανόνες εσωτερικού δικαίου, των οποίων ωστόσο την επίκληση απαγορεύει ρητά το Διεθνές Δίκαιο ως δικαιολόγηση για μη εκτέλεση υποχρεώσεων, με μοναδική εξαίρεση περιστάσεις όπου παραβιάζεται κανόνας εσωτερικού δικαίου σχετικός με την αρμοδιότητα συνομολόγησης Συνθηκών. Σε αυτήν την περίπτωση επέρχεται ακυρότητα Συνθήκης –και πάλι έπειτα από προϋποθέσεις. Αυτή η απαγόρευση της συγκεκριμένης πρακτικής των κρατών φαίνεται ότι δεν έρχεται σε αντιδιαστολή με την έννοια της κυριαρχίας του κράτους’ αν και θα μπορούσε να απειλήσει τη σταθερότητα των συμβατικών σχέσεων. Η δεύτερη κατηγορία των εν λόγω κανόνων εντοπίζεται σε ορισμένους κανόνες λήξεως Συνθηκών. Τα δικαιώματα των κρατών φαίνεται πως πρέπει να ισορροπήσουν με την απειλή της σταθερότητας των Συνθηκών και πάλι. Τέλος, δε θα μπορούσε παρά να διευκρινιστεί και με τι είδους ευθύνη έρχονται υπόλογα τα κράτη από τη στιγμή που προσπαθούν να εκμεταλλευτούν κανόνες προς όφελός τους. Με τον τρόπο που έχουν αποκρυσταλλωθεί όλες οι προαναφερόμενες διατάξεις-«ρήτρες διαφυγής» η σταθερότητα εξασφαλίζεται και τα δικαιώματα των κρατών προστατεύονται-χωρίς αυτό φυσικά να σημαίνει ότι δεν υπάρχει χώρος για περεταίρω προαγωγή του Διεθνούς Δικαίου.