Omnes et singulatim: προς μια κριτική του «πολιτικού ορθολογισμού»

Ο τίτλος ακούγεται επιτηδευμένος, το ξέρω. Όμως, υπάρχει λόγος γι’ αυτό. Από τον 19ο αιώνα, η δυτική σκέψη δεν σταμάτησε ποτέ να διερευνά κριτικά τη σχέση του ορθού λόγου –ή της έλλειψής του– με τις πολιτικές δομές. Κατά συνέπεια, είναι απόλυτα ανάρμοστο να αναλάβουμε, για μία ακόμη φορά, ένα τόσο αχανές εγχείρημα. Η πληθώρα των προγενέστερων αποπειρών εγγυάται ωστόσο από μόνη της ότι κάθε νέο εγχείρημα θα είναι το ίδιο επιτυχές με τα προηγούμενα ή, σε κάθε περίπτωση, ότι θα έχει την ίδια τύχη. Βρίσκομαι έτσι στην αμήχανη θέση κάποιου που έχει μόνο πρόχειρα και ανολοκλήρωτα σχέδια να προτείνει. Η φιλοσοφία έχει εγκαταλείψει προ πολλού την προσπάθεια να αντισταθμίσει την αδυναμία του επιστημονικού ορθολογισμού· δεν δοκιμάζει πια να ολοκληρώσει το οικοδόμημά του.