Η συνεργασία της Ευρωπαϊκής Ένωσης με τρίτα κράτη για την ανάσχεση της θαλάσσιας μετανάστευσης: ζητήματα έμμεσης επαναπροώθησης, διεθνούς ευθύνης και προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων

Η θαλάσσια μετανάστευση αποτελεί μία από τις σημαντικότερες προκλήσεις για την Ευρωπαϊκή Ένωση, ιδίως στο πλαίσιο της διαχείρισης των εξωτερικών συνόρων της και της συνεργασίας της με τρίτα κράτη. Τα τελευταία χρόνια, η Ένωση έχει αναπτύξει ένα εκτεταμένο πλέγμα πολιτικών και επιχειρησιακών πρακτικών με στόχο την ανάσχεση των μεταναστευτικών ροών δια θαλάσσης, μεταφέροντας κρίσιμες λειτουργίες ελέγχου και επιτήρησης εκτός του ευρωπαϊκού εδάφους. Ωστόσο, οι πρακτικές αυτές εγείρουν σοβαρά ζητήματα ως προς τη συμβατότητά τους με το διεθνές και ενωσιακό δίκαιο προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Η παρούσα διπλωματική εργασία εξετάζει κατά πόσο η συνεργασία της Ευρωπαϊκής Ένωσης με τρίτα κράτη για την ανάσχεση της θαλάσσιας μετανάστευσης συμμορφώνεται με τις διεθνείς της υποχρεώσεις. Εστιάζει στις στρατηγικές εξωτερικής ανάθεσης, στη δράση και τον ρόλο του FRONTEX, καθώς και στα ζητήματα διεθνούς ευθύνης της Ένωσης και των κρατών-μελών της. Παράλληλα, αναλύεται η πρακτική της έμμεσης επαναπροώθησης και οι επιπτώσεις της στην ουσιαστική προστασία των μεταναστών, καθώς και ο ρόλος των μη κυβερνητικών οργανώσεων στο πεδίο της έρευνας και διάσωσης. Η εργασία καταλήγει στο συμπέρασμα ότι, παρά την ύπαρξη ενός πυκνού νομικού πλαισίου προστασίας, οι υφιστάμενες πολιτικές ανάσχεσης της θαλάσσιας μετανάστευσης παρουσιάζουν σημαντικές αδυναμίες στην πρακτική εφαρμογή τους και δεν διασφαλίζουν επαρκώς τον σεβασμό των θεμελιωδών δικαιωμάτων.