Η οργάνωση Δημοκρατική Άμυνα στο κάδρο του αντιδικτατορικού αγώνα

Η εργασία που ακολουθεί εστιάζει στον αντιδικτατορικό αγώνα της περιόδου 1967 – 1974. Με την επιβολή της δικτατορίας ξεκίνησε και η δράση οργανώσεων, όπου μια από τις πρώτες ήταν η Δημοκρατική Άμυνα. Αποτέλεσε την μετεξέλιξη μιας ομάδας με κοινωνικό, οικονομικό και πολιτικό αρχικά προσανατολισμό, τον όμιλο Παπαναστασίου. Αυτό την καθιστά ξεχωριστή, διότι όπως θα δειχθεί στην συνέχεια μετατράπηκε σε μια μαχητική οργάνωση, δίνοντας δυναμικό παρόν, καθ’ όλη την 7ετία και ήταν παρούσα και στην αποκατάσταση – μετάβαση στην δημοκρατική τάξη και νομιμότητα δηλαδή στις αρχές της μεταπολίτευσης. Η ιδιότητα του συντάκτη ως φοιτητή – μεταπτυχιακού στο Πάντειο Πανεπιστήμιο αποτέλεσε έναν ακόμα λόγο για την προσπάθεια ανάδειξης και δράσης της συγκεκριμένης οργάνωσης, καθότι ηγετικά στελέχη αυτής, υπήρξαν επιφανή μέλη της Παντειακής ακαδημαϊκής κοινότητας (τότε Π.Α.Σ.Π.Ε.) όπως ο Σάκης Καράγιωργας, ο Βασίλης Φίλιας, ο Κώστας Σημίτης κ. α. που βίωσαν με υψηλό ηθικό και μόνο αντίτιμο (καταδίκες, εξορίες, φυλακίσεις) την συμμετοχή τους σε αυτήν. Ο Σάκης Καράγιωργας θα αποτελέσει μια ξεχωριστή ενότητα στην παρούσα εργασία, λόγω της εν γένει στάσης του κατά την δράση, την δίκη αλλά και την παρουσία του τόσο σε ακαδημαϊκό αλλά και σε πολιτικό επίπεδο. Φυσικά την Δημοκρατική Άμυνα στελέχωσαν και στήριξαν με παρόμοιο αντίτιμο πολλά ακόμα μέλη της ελληνικής κοινωνίας από όλα σχεδόν τα στρώματα. Η Δημοκρατική Άμυνα κατάφερε να συσπειρώσει την κοινή προσπάθεια κατά της δικτατορίας, και τα μέλη της αποτέλεσαν ενωτικό στοιχείο σε όλες σχεδόν τις εκφάνσεις αυτού του επταετούς αγώνα. Μέσα από την περιγραφή των συνθηκών πριν και κατά την κατάλυση της δημοκρατίας, θα ανακύψει η αναφορά στην Δημοκρατική Άμυνα η ίδρυσή της, η δράση της, οι συλλήψεις και οι δίκες των μελών της, στις οποίες θα γίνει εκτενής αναφορά. Οι αποφάσεις των Εκτάκτων Στρατοδικείων, θα αποτελέσουν ένα βασικό τεκμήριο ως αποδεικτικό της αντιμετώπισης της οργάνωσης από το αυταρχικό εξουσιαστικό μόρφωμα της δικτατορίας. Ίσως έτσι να καταδειχθεί ότι η συνοχή που πολλές φορές διαμορφώνεται ανάμεσα σε διανόηση και κοινωνία είναι αφενός ισχυρή και αφετέρου μπορεί να αποτελέσει βασικό και άρρηκτο πυλώνα κοινωνικής, οικονομικής και πολιτικής εξέλιξης και κατ’ επέκταση ανάχωμα σε κάθε προσπάθεια που αποσκοπεί στην κατάργηση των απαράγραπτων ανθρωπίνων ηθικών αξιών.